راستی ما چقدر زود به همه چیز عادت می کنیم! شاید هم عادت نباشد، پذیرفتن باشد! نمی دانم، فقط این مسأله گرانی روز به روز بیشتر خود را تحمیل می کند، نمی خواهم قضیه را سیاسی کنم اما همه می دانند که بعد از دولت نهم ناگهان بورس سیر نزولی پیدا کرد و هنوز هم به قیمت اولیه اش برنگشته، بسیاری از سرمایه گذاران در کشورهای همسایه سرمایه گذاری کردند و از همه بدتر قیمت مواد غذایی بسیار گران شد، سال گذشته بهترین پرتغال نهایت دیگر  کیلویی۳۵۰ تومان بود، اکنون ۷۰۰ است( در بازار روز)، قبل از ماه رمضان زعفران مثقالی ۱۸۰۰ بود، ماه رمضان شد مثقالی ۶۰۰۰، ابتدا تصور کردم شاید برای این ایام خاص است، اما به تازگی شنیدم به مثقالی ۱۱۰۰۰ رسیده و بعضاْ بیشتر! در مورد حبوبات هم وضع به همین منوال است و مرغ و گوشت و تخم مرغ و ... هیچ یک از این گرانی مستثنی نیست. از طرف دیگر انواع و اقسام میوه های وارداتی در بازار است، دولت نفت می دهد و میوه وارد می کند! سوال اینجاست که با توجه به شرایط اقلیمی و چهار فصلی که در ایران وجود دارد، بدون شک این توانایی را داریم که انواع میوه ها را خود تولید کنیم، اما به دلیل اقتصاد بیمار و اینکه جیب عده ای بی نصیب می شود، از تولید صرفه نظر می کنند و در ازای نفت میوه وارد می کنند! این در حالیست که کشاورزان خودمان محصولات خود را دور می ریزند چون خریدار ندارد، بسیار شنیدم که گوجه و سیب زمینی رو دست کشاورز مانده و آنها را دور ریخته! اخیراْ هم از شخصی که در وزارت کشاورزی است شنیدم که می گفت این همه بارندگی که امسال داشتیم تاثیر چشمگیری ندارد، چون آبها مهار نمی شود! این درحالیست که در گذشته نیاکان ما بدون در دست داشتن امکانات امروز همین نعمت الهی را مهار کرده  و از آن استفاده می کردند، وجود آب انبارها که در معماری ایرانی تعریف شده گویای همین امر است! یکی از استادهایمان از یک متخصص تغذیه نقل قول می کرد که بارها و بارها برای دستگاههای ذی ربط نامه نوشته که با دانشی که دارد می تواند با تولید پنج محصول، کشاورزی ایران را به جایی برساند که از درآمد حاصل از آن در چاههای نفت را بست! اما نامه های وی در مسیر اداری ناپدید می شد، که این بیانگر این است که بسیاری نمی توانند از پورسانت ها و پولهایی که به جیب بزنند بگذرند، حالا اینکه کشور نفت نفروشه و در جهت پیشرفت حرکت کنه، برای آنها اهمیت ندارد! از این مثالها زیاد است، این تنها نمونه کوچکی از قابلیت های ایران است که می تواند ما را بی نیاز از صادرات نفت بکند، مهم این است که کسی که باید به فکر باشد نیست و ما همچنان وابسته ایم و با این وضع وابسته خواهیم ماند! ...