همیشه شاد و پیروز باشید

تقریباْ دو هفته است که از بهترین سفری که تاکنون داشتم برگشتم! هنوز حس و حال عجیبی دارم، و البته حسرت فراوان! اصلاْ دلم نمی خواست برگردم، دلم برای هیچ کس تنگ نشده بود! همه خانواده مرتب زنگ می زدند و می گفتند دلمان خیلی تنگ شده اما من این حس را نداشتم، نه خانواده، نه خانه نه شهر هیچی واقعا هیچی! وقتی کعبه را می دیدم و به رفتن فکر می کردم فقط اشک می ریختم. آنجا با همه دنیا فرق دارد، این تجربه برای کسانی که تجربه سفر به نقاط مختلف دنیا داشتند ملموس تر است، آنجا جای دیگر است...

از این سفر از تجربه بسیار بسیار عالی، از چیزهای بسیار زیبایی که آنجا دیدم، از وحدت، از یکی شدن از یک رنگ شدن، هر چه بگویم کم است، مردمی که از سراسر دنیا با چهره های مختلف، زبانهای مختلف، لباسهای مختلف می آیند، اما دل همه یکی است، همه به یک نیت آمدند، کتاب همه یکی است، همه به زبان عربی قرآن می خوانند، نماز می خوانند، ذکر می گویند، آنجا حس غریب بودن نداری، همه با هم بسیار مهربان هستند، خوشحالم از اینکه همه بدگویی هایی که علیه اعراب و سُنی ها شنیده بودم عکسش به من ثابت شد! و متاسفم که بگویم هر رفتار زشت و زننده که در ذهن نمی گنجد از هم وطن های خودم دیدم! افردای که برای زیارت، به تذکرهای راهنما توجه نمی کردند و همه را زیر پای خود لِه می کردند با این نیت که می خواهند از نزدیک زیارت کنند! افرادی که در صف نماز ابداْ توجه نمی کردند که کمی مهربان تر بنشینند و به دیگران جا بدهند! افرادی که در طواف خانه خدا با صدای بلند به طوری توجه همگان را جلب می کرد فریاد می زدند: اماماْ علیاْ! و در سعی صفا و مروه بلند بلند دعای توسل می خواندند و با نعره های مزاحم عبادت و ذکر گفتن دیگران می شدند، کارهایی که از هیچ کس دیگر نمی دیدیم، افرادی که هنگام اذان تو بازار بودند و یا با اصرار می خواستند با ساکهای انبوه خرید خود وارد حرم شوند! و ... اینها هزاران بار باعث افسوس و شرمساری ما بود، و اینکه با سُنی ها بحث می کردند، زیارت عاشورا می خواندند و به کسانی که مورد احترام آنهاست فحش می دادند! آنها حتی اینقدر هم حرمت نگه نمی دارند که در کشوری که وارد شدند به قوانین آن احترام بگذارند و اکنون که برای عبادت آمدند دست از دشنام و ناسزا و لعن و نفرین بردارند! اما تعصبات کورکورانه که به مردم ما القا می شود! نماز را به جماعت بخوانید اما برای اینکه به دلتان بچسبد حمد و سوره را تو دلتان بخوانید یا مجدد همان نمازها را ادا کنید!!!! به جای مهر از دستمال کاغذی استفاده کنید! و...

اما آنجا مکان این سخنها و تفرقه افکنی ها نیست، آخر شیعه، سُنی، ندارد، همه مسلمانیم و خدای یکتا را می پرستیم، خداوند به صراحت در قرآن می فرماید، یهودی، نصرانی و صابئین، هر کدام که اعمالش را انجام دهد ترسی متوجه او نیست! آنوقت ما آمدیم به لباس دین چسبیدیم! آنها را قبول نداریم در حالیکه اعمال ما از همه زشت تر است، موقع اذان همه مغازه ها را رها می کنند، اگر به حرم رسیدند که بهتر اگر نه در خیابان قامت می بندند و به جماعت نماز می گذارند، موقع اقامه جای سوزن انداختن نیست، چه در صحن خانه خدا باشی، چه در مسجد الحرام، چه بیرون از مسجد و چه در خیابان همه به نماز ایستادند، تنها  ایرانیان گوشه ای ایستادند و با ساک خرید منتظرند که نماز تمام شود و به ادامه خرید خود برسند! بارها همین عرب ها، همین سُنی ها در صف نماز برایم جا باز کردند، به من چای و شیرینی تعارف کردند، و من هیچ برخورد زشت و زننده از ایشان ندیدم، اشکال از خود ماست که به عقاید و قوانین آنها احترام نمی گذاریم، به آنهایی که بی حرمتی شده نتیجه رفتار زشت خودشان است! وگرنه آنها ابداً بد نیستند. توصیه ای که دارم این است که قبل از رفتن به این سفر حتماْ در مورد مناسک و فلسفه حج مطالعه کنید و شاید یکی از بهترین منابع موجود کتاب دکتر شریعتی باشد که عاری از غرض ورزی است. زیاده گویی کردم، اما همه کسانی که التماس دعا داشتند از یادم نرفت و برای همه دعا کردم که امیدوارم مقبول شود. 

دوستان خوب و عزیز، که در طول این مدت مرا همراه بودید، یک فرصت بی نظیر نصیب من و رضا شد و ما به امید خدا به زودی عازم سفر حج هستیم، فقط از همه شما عزیزان تقاضا دارم هر بدی از من دیدید به بزرگی خودتان ببخشید و مرا حلال کنید. انشاالله وقتی از سفر برگشتم، قاعدتاْ گفتنی های بسیار دارم.  برای همه کسانی که التماس دعا دارند نیایش می کنم، امیدوارم مقبول شود.

بدرود...

شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست
دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت

نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست
صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت

امید عافیتم بود روزگار نخواست
قرار عیش و امان داشتم زمانه گرفت

دل گرفته من همچو ابر بارانی
گشایشی مگر از گریه شبانه گرفت
                                                              (سایه)

فکر کنم از کارل یونگ باشد. طبق قانون جاذبه، از هر چی بدت بیاد، سرت میاد. حالا شده حکایت من! هرچه سعی می کنم بهش فکر نکنم و بی تفاوت باشم، نمیشه. واقعاْ سخت و طاقت فرساست.

شاید واژه تجربه برای این مواردی که می خواهم بگویم مناسب نباشد! اما نتیجه اش مهم است. از وقتی که یادم می آید، ابتدا در مورد بعضی ها قضاوت نادرست می کردم، اما کمی بعد که آنها را می شناختم، متوجه اشتباهم می شدم، شاید این ناشی از منفی نگری من باشد که اکنون بسیار سعی می کنم اینطور نباشم، اما قطعا اول راه هستم، چون هنوز قدم های لرزانی بر می دارم و هنوز نتوانستم از پس مشکلاتم بر بیایم. یک چیزی که پارسال یاد گرفتم این است که آدم ها با هم خیلی فرق دارند، بنابراین هر کس را همان طور که هست باید پذیرفت، نه آنطور که ما دوست داریم، عقاید هرکس برای خودش محترم است برای ما هم باید محترم باشد، شاید چند سال بود که بنا به دلایلی از یک بنده خدا به شدت متنفر بودم، اما وقتی فهمیدم که آدمها چقدر با هم متفاوت هستند از این احساس خودم خیلی پشیمانم، درست است که مدت زیادی تنفر و کینه داشتم، اما اکنون خوشحالم که دیگر اینطور نیستم و این نشانه خوبی است! در مورد تفاوت آدم ها گفتم، مثلا شخصی که حسود است، ما نمی دانیم در کودکی چطور بزرگ شده و چه چیزی باعث این حس در او است، اگر کمی به آن شخص نزدیک شویم و بیشتر از او بدانیم متوجه می شویم که حسادت یک عکس العمل است، بنابراین شاید خود آن شخص هم دوست نداشته باشد که حسود باشد اما به دلیل مجموعه ای از عوامل چنین شده، از همه مهمتر اینکه همیشه باید به یاد داشته باشیم که نه ما، نه هیچ کس دیگری قادر به تغییر شخصی نیست، مگر اینکه آن شخص خود بخواهد تغییر کند و از دیگران کمک بخواهد، آن موقع می تواند با تدابیری خود را تغییر دهد یا رفتارش را تعدیل کند، اما ما هیچ وقت قادر به تغییر افراد و طرز تفکر آنها نیستیم.( امیدوارم توانسته باشم منظورم را برسانم). یک چیز دیگر که همیشه باعث خوشحالی من است و آن را بسیار می پسندم این است که هنگامی که از بعضی ناراحت می شوم بی اختیار یاد خوبیهایی که در حق من کردند می افتم، و نمی توانم از آنها چشم بپوشم، حالا این میزان علاقه و تنفر به یک شخص کاملا بستگی به آن شخص دارد، بنابراین وقتی کسی ناراحتم کند، یا بدی در حقم بکند، من در آن لحظه مرتب خوبیهای آن شخص را به یاد می آورم و نمی توانم از آنها بگذرم، همین باعث می شود که حداقل در دلم قدردان آن شخص باشم. اما اینکه واقعا دلم بزرگ باشد، نه هنوز خیلی مانده تا به آنجا برسم. ...

پی نوشت: امشب ساعت ۸:۴۰ شبکه چهار (سینما و ماورا) یک فیلم فوق العاده پخش می کند، که نامش راز است، البته تکراری است احتمالا درخواست شده، توصیه می کنم حتما آن را ببینید.

تقریبا بعد از دو هفته سلام! این مدت که غیبت صغری داشتم، مشغول امتحانات پایان ترم مرکز رسانه بودم! چه زود گذشت... امروز اولین روز فراغت از امتحانات است، برای همین اول یک سر به نت زدم، احوال دوستان را بپرسم و خبر بگیرم و وبلاگم را به روز کنم. اگرچه فعلا حرف تازه ای ندارم، اما فکر کنم برای پست بعدی کمی می خواهم از تجربیات خودم بگم. فعلا بدرود...

دوست ندارم منفی فکر کنم، اما با ظواهر امر چنین به نظر می رسد که می خواهند هنر را مهجور کنند! چند ماه پیش عده ای ریختند دانشکده هنر دانشگاه شاهد، (برای امر به معروف و نهی از منکر) و به طرز بسیار بدی به دانشجویان تذکر دادند به طوریکه حتی حرمت استاد و کلاس را هم نگه نداشتند و مقابل چشم استاد با دانشجویان برخورد کردند، که یکی از استادان با جدیت با آنها برخورد کرده و آنها را از کلاس بیرون کرد. در نمایشگاه کتاب بین المللی، که از قبل برای خرید کتاب خارجی کارت خرید تهیه کرده بودم رفتم که کتابها را انتخاب کنم، بعد از دو سه دور گشتن در کمال ناباوری متوجه شدم امسال اهالی هنر مورد الطاف دولت عدالت محور قرار گرفتند و سوبسید کتابهای هنر حذف شده، بنابراین هرکس تمایل دارد می تواند از فروش ریالی یا دلار آزاد کتاب را تهیه کند! قضیه خانه هنرمندان هم که بر دوستداران هنر پوشیده نیست، اگر هم خبر ندارید به  اینجا مراجعه کنید تا بدانید از خانه هنرمندان چطور یاد شده است! و آخرین مورد (البته تاکنون) مربوط به کلوپ های طراحی است، تازه از طراحی خوشم آمده بود و داشتم به طور جدی آن را دنبال می کردم، به طوریکه تو این گرما و ترافیک و با مشغله های بسیاری که دارم هر دو سه روز یک بار،  20 - 25 کیلومتر از خانه تا محل کلوپ طراحی می رفتم تا طراحی فیگور کار کنم _ به علاوه کلی از دوستانم نیز تشویق شده بودند و آدرس کلوپ را از من گرفته بودند _ که روز پنج شنبه در حالیکه حسابی گرم کار بودم و از پیشرفت محسوسی که در کارم بود خوشنود، ناگهان دیدم یک نفر به طرف مدل از همه جا بی خبر رفت و او را در حالیکه فیگور گرفته بود هُل داد، بسه دیگه طراحی بسه! آقایان ، خانوما جمع کنن، ببین اینجا چه خبره! از خیابونا جمعشون می کنیم، اینجا چه می کنن!! این جملات در حالی ادا شد که همه حاضرین در کلوپ آنقدر مشغول کار بودیم به طوریکه هیچ کس متوجه و کنجکاو نشد که چرا چند لحظه قبل یک فیلم کامل از مجموعه گرفته شد!! آنوقت به طور قطع ما در حال انجام فسق و فجور بودیم!! خودمان خبر نداریم، البته این داستان تازه ای نیست، بچه های هنر همیشه در مظان اتهام بچه های انسانی بودند و  کافر فرض شدند. جالب اینجاست که دو ساعت قبل از این حادثه یکی از دوستان از جمع شدن کلوپ طراحی یکی از استادان نقاش صحبت می کرد! خلاصه کتاب را که گرفتند، انمجن ها و مراکز را که جمع کردند دیگر به کجا می خواهیم برویم نمی دانم؟

مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند

اما، هیچ کس فکر نکرد

که شاید من، یک گل خواسته باشم.

( ارنستو چگوارا )

                                        دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ

                                        زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

...

(سایه)

شاید هر یک از ما در مورد مهمان شهرستان یا راه دور نظری داشته باشد که محترم است. یک مَثَل قدیمی هست که می گوید: مهمان روز اول زر باشد، روز دوم نقره، روز سوم آهن، روز چهارم سفال، روز پنجم خاکستر!!!! حتی یک بیت شعر هم در این مورد شنیدم  که: میهمان گرچه عزیز است همچو نفس / اما خفه می سازد اگر آید و بیرون نرود !
یا اینکه باز قدیمی ها می گفتند: شیرین برو شیرین بیا! خلاصه اینکه همه این صحبت ها حاکی از آن است که رفت و آمد طوری باشد که نه میزبان به ستوه بیاد و نه مهمان کنگر بخورد و لنگر بیاندازد! در هر حال، من ترجیح می دهم نهایت تا آهن رتبه بندی شوم، شما چطور؟

راستی ما چقدر زود به همه چیز عادت می کنیم! شاید هم عادت نباشد، پذیرفتن باشد! نمی دانم، فقط این مسأله گرانی روز به روز بیشتر خود را تحمیل می کند، نمی خواهم قضیه را سیاسی کنم اما همه می دانند که بعد از دولت نهم ناگهان بورس سیر نزولی پیدا کرد و هنوز هم به قیمت اولیه اش برنگشته، بسیاری از سرمایه گذاران در کشورهای همسایه سرمایه گذاری کردند و از همه بدتر قیمت مواد غذایی بسیار گران شد، سال گذشته بهترین پرتغال نهایت دیگر  کیلویی۳۵۰ تومان بود، اکنون ۷۰۰ است( در بازار روز)، قبل از ماه رمضان زعفران مثقالی ۱۸۰۰ بود، ماه رمضان شد مثقالی ۶۰۰۰، ابتدا تصور کردم شاید برای این ایام خاص است، اما به تازگی شنیدم به مثقالی ۱۱۰۰۰ رسیده و بعضاْ بیشتر! در مورد حبوبات هم وضع به همین منوال است و مرغ و گوشت و تخم مرغ و ... هیچ یک از این گرانی مستثنی نیست. از طرف دیگر انواع و اقسام میوه های وارداتی در بازار است، دولت نفت می دهد و میوه وارد می کند! سوال اینجاست که با توجه به شرایط اقلیمی و چهار فصلی که در ایران وجود دارد، بدون شک این توانایی را داریم که انواع میوه ها را خود تولید کنیم، اما به دلیل اقتصاد بیمار و اینکه جیب عده ای بی نصیب می شود، از تولید صرفه نظر می کنند و در ازای نفت میوه وارد می کنند! این در حالیست که کشاورزان خودمان محصولات خود را دور می ریزند چون خریدار ندارد، بسیار شنیدم که گوجه و سیب زمینی رو دست کشاورز مانده و آنها را دور ریخته! اخیراْ هم از شخصی که در وزارت کشاورزی است شنیدم که می گفت این همه بارندگی که امسال داشتیم تاثیر چشمگیری ندارد، چون آبها مهار نمی شود! این درحالیست که در گذشته نیاکان ما بدون در دست داشتن امکانات امروز همین نعمت الهی را مهار کرده  و از آن استفاده می کردند، وجود آب انبارها که در معماری ایرانی تعریف شده گویای همین امر است! یکی از استادهایمان از یک متخصص تغذیه نقل قول می کرد که بارها و بارها برای دستگاههای ذی ربط نامه نوشته که با دانشی که دارد می تواند با تولید پنج محصول، کشاورزی ایران را به جایی برساند که از درآمد حاصل از آن در چاههای نفت را بست! اما نامه های وی در مسیر اداری ناپدید می شد، که این بیانگر این است که بسیاری نمی توانند از پورسانت ها و پولهایی که به جیب بزنند بگذرند، حالا اینکه کشور نفت نفروشه و در جهت پیشرفت حرکت کنه، برای آنها اهمیت ندارد! از این مثالها زیاد است، این تنها نمونه کوچکی از قابلیت های ایران است که می تواند ما را بی نیاز از صادرات نفت بکند، مهم این است که کسی که باید به فکر باشد نیست و ما همچنان وابسته ایم و با این وضع وابسته خواهیم ماند! ... 

ای کاش در شهرستانها و روستاهای ما آنقدر امکانات و فرصت شغلی فراهم بود که دیگر هیچ کس مجبور نمی شد خانه و خانواده اش را ترک کند و به شهرهای بزرگ یا پایتخت نقل مکان کند! ای کاش در شهرستانهای ما آنقدر دانشگاه و مراکز آموزشی و تفریحی بود که دیگر کسی در آنجا احساس کمبود پیدا نمی کرد! و ای کاش ... ! از این ای کاش ها بسیار است، اما افسوس بیشتر! به طور قطع این یک معضل است که هر سال و یا هر ماه، تعداد زیادی از هم وطنان ما از شهر و دیار خود به طرف شهرهای بزرگ و بالاخص تهران کوچ می کنند تا نانی به کف آرند و درسی بخوانند و... . در این بین هستند بسیاری که بعد از کسب شرایط مطلوب زن و بچه را هم به شهر می آورند، آن عده ای که تحصیل کردند در ایام دانشجویی یا بعد از آن ازدواج می کنند و ماندگار می شوند یا اینکه بعد از تحصیل می خواهند کار کنند و در شهر و روستای خود این امکان را ندارند! به همین ترتیب روز به روز بر تعداد مهمانان افزوده می شود، یکی می آید، ازدواج می کند، تکثیر می شود یا برای دیگر اعضای خانواده و فامیل شغلی دست و پا می کند و شهری مثل تهران آن چیزی می شود که امروز هست! اما عوارضی که این امر در پی دارد، یکی اینکه شخصی که از شهرستان آمده و مثلا با یک تهرانی ازدواج کرده، خودبخود فرزند آنها لهجه یا زبان پدری یا مادری را یاد نمی گیرد و تنها قادر به تکلم به یکی از زبانها یا لهجه هاست، آداب و رسوم سنتی فراموش می شود، گاهی یکی از طرفین دچار غم غربت می شود و دوست دارد به دیار خود بازگردد اما همسر حاضر به ترک شهر و زادگاه خویش نیست، اما مظاهر بدتری هم از این مساله دیده شده است، مثلا اینکه کسی که تا دیروز در شهر خود چادر به سر می کرد، امروز در تهران مانتوهایی به تن می کند که از فرط تنگی دکمه هایش در حال انفجار است، اکنون بی حجاب بودن را تجدد می داند و به زور یک روسری کوتاه و نازک آنهم جلو اقوام به سر می کند که نگویند طرف خودش را گم کرده! وقتی از شهرستان مهمان دارد و یا به شهرستان می رود مرتب اَه و پیف می کند که این شهرستانیها چنین و چنان ...، آنها را بی کلاس و فضول فرض می کند و خودش را بسیار شیک و امروزی می داند، خدا نکن که چنین افرادی به مال و مکنتی هم برسند! دیروز که تکیه بر پشتی می زد، امروز غیر از مبل جای دیگر نمی تواند بنشیند و سفره و زمین برایش عار است!! اینکه وقتی مهمانی برود کفش های کثیفش را از پا درنیاورد و با کفش قدم بر فرش مردم گذارد! در ذهن کوچک ایشان چنین اعمال و رفتاری نشانه های ادب و شیک پوشی و ... است، انسانها خیلی زود گذشته و اصل خود را فراموش می کنند، لهجه و زبان خود را در صندوقچه ذهن پنهان می کنند مبادا کسی مطلع شود که اهل فلان شهر و فلان روستاست! اما شاید به این وسیله می خواهند حقارت خود و کوته فکری خود را پنهان کنند، این نمونه درست همانند آن نمونه هاییست که از ایران به اروپا و آمریکا مهاجرت می کنند و بعد از اینکه از آنجا برای دیدار دوستان و فامیل آمدند دیگر خدا را بنده نیستند و بقیه را عقب مانده و بدبخت فرض می کنند! ای کاش به جای همه این رفتارهای ظاهری کمی فهم و شعورشان بیشتر می شد. صفا و صمیمیت ها را فراموش نکنیم، اصل خود را فراموش نکنیم، از آنچه بودیم و هستیم فرار نکنیم، بلکه تجربه خوب ترقی و پیشرفت خود را گوشزد کنیم، ساده باشیم و برای پیروی از مد از یکدیگر پیشی نگیریم، برای افزودن فهم و شعور از یکدیگر سبقت بگیریم.

پ.ن: دلم گرفته از همه این رفتارهای متظاهرانه، منظورم به شخص یا اشخاص خاصی نیست اما مطمئنم خیلی از شما نمونه ای یا نمونه هایی از این افراد که گفتم دور یا نزدیک دیده اید. من دلم برای آن زنان و مردان آفتاب سوخته ای می تپد که در سفره خالی خود هر غریبه ای را مهمان می کنند و از صفا و صمیمیتشان یک دنیا بهره مند است، لباس بومی خود را به تن می کنند و لهجه و زبانشان مایه افتخارشان است.

گاهی اوقات آنقدر غرق در زندگی روزمره و یکنواخت خود می شویم که فراموش می کنیم از چه نعماتی برخورداریم و یا چه کمبودهایی داریم. این تلنگر زمانی وارد می شود که پای صحبت دوستی بنشینی و از زندگی او و کسانی که می شناسد بیشتر بدانی، البته شاید خودمان نیز چیزهایی از زندگی اطرافیانمان بدانیم اما بر حسب عادت آن را فراموش کرده باشیم. مخلص کلام اینکه زندگی هیچ کس صد درصد نیست، ممکن است ما، زندگی افراد را از دور خیلی زیبا و رویایی ببینیم و یا در دل آرزو کنیم که کاش جای فلانی و بهمانی بودم اما زمانی که از جزئیات زندگی او باخبر شدیم صدهزار بار از آنچه هستیم و آنچه داریم خدا را شکر بگوییم. البته این حس همیشه در مقام مقایسه بدست نمی آید بلکه زمانیکه متوجه می شوی دختر جوانی بر اثر یک حادثه و آنهم درست روز ۱۴ فروردین پای خود را از دست می دهد، بلافاصله متوجه سلامت خود می شوی! بر حال حادثه دیده افسوس می خوری و همدردی می کنی، اما با خود فکر می کنی که خدا را شکر که جای او نبودم!! وقتی دوستی، فامیلی در زندگی دچار مشکلی می شود ( مثلا در زندگی زناشویی ) باز به خود می آیی و می گویی خدا را شکر، چه زندگی خوبی دارم، چه خانواده خوبی دارم! وقتی در کار، در تحصیل و ... موفق هستی، برایت عادی است، اما وقتی دیگری را می بینی که در همین مورد به ظاهر ساده دچار چه مشکلاتی که نشده آنوقت به یاد می آوری که چقدر موفق و خوشبخت هستی! به تازگی از زندگی دختر مجردی مطلع شدم که از کودکی که پدرش را از دست داده، دو سال است که مادرش نیز به رحمت خدا رفته، متولد سال ۴۹ است، و ازدواج نکرده! در این تهران بزرگ به تنهایی زندگی می کند، برادری دارد که آمریکا زندگی می کند، از همه اینها که بگذریم مبتلا به بیماری آرتریت روماتوئید است و هر روز باید فیزیوتراپی شود، او برای تامین معاش کار می کند، چون مادرش را از دست داده آشپزی می کند، چون تنهاست، همه کارها به عهده خودش است و... اکنون اگر هر یک از ما زندگی خود را با او مقایسه کنیم، ابتدا برای سلامت خود خدا را شکر می گوییم و بعد باقی موارد، درست است که ممکن است هر کس یک بیماری یا ناراحتی خاص خود را داشته باشد، اما قابل علاج است یا قابل مدارا، آنوقت است که از هر آنچه داریم و نداریم خوشنود می شویم و خدا را به خاطر همه نعماتش شکر می گوییم.

بعد از تعطیلات نوروز، توسط آوای عزیز به بازی دعوت شدم، شاید برای خیلی از دوستان قدیمی شده اما من تازه آمدم، اگرچه بحث آروزها خیلی شخصی است اما چشم، می نویسم. 1- اگرچه سفر کردن در این دوره کار سختی نیست اما چون هربار قصد سفر به کشور هند را کردیم و یک مساله باعث شده این سفر به تاخیر بیافتد اکنون سفر به هند برایم یک آرزو شده! 2- دوست دارم اینقدر زیاد نخوابم! 3- دوست دارم علی رغم همه تنبلی هایم به هدفم که تحصیل در مقطع دکترا است برسم، امان از تنبلی! 4- خیلی دوست دارم روزی کشور من هم یک کشور آزاد باشد، تا همه با صلح و آرامش در آن زندگی کنند و کسی مجبور به مهاجرت به خارج از ایران نشود. 5- برای خانواده ام آرزوی بهترینها را دارم و خوشبختی همه آنها، اینطوری منهم خوشبخت ترینم. دوستان عزیزی که به این بازی دعوت می کنم:

۱- لاله واژگون، ۲- بوی خاک، ۳- بی فصل و نادرخت، ۴- افق آزادی، ۵- نقطه دید

البته دوستان زیاد هستند اما می دانم که نمی نویسند، برای همین منهم خودم را سبک نمی کنم. اگرچه همین دوستان را هم مطمئن نیستم.

فکر می کنم این آخرین پست سال ۸۵ باشد، امسال هم با همه خوبیها و بدیهایش تمام شد، امیدوارم سال ۸۶ بهتر از ۸۵ باشد، ضمنا باید به عرض برسانم که جای همه دوستان سبز، شیرینی هایی که من و فهیمه درست کردیم، اگر تعریف از خود نباشد، انصافا خوب شد، برای همین ما تصمیماتی در خصوص شیرینی پختن داریم. هنوز کارهای زیادی هست که باید قبل از پایان سال انجام بدهم. برای همه دوستان عزیز آرزوی موفقیت و سلامتی دارم، شما هم اگر از خواب نیمه شب گذشتید و موقع تحویل سال سر سفره بودید و دعا کردید، ما را هم فراموش نکنید. 

هرچه بیشتر در مورد شرق تحقیق می کنم، می خوانم، می بینم و می شنوم بیشتر مجذوب مشرق زمین و شرقیان می شوم! جالب است که شرقیان در طول تاریخ همواره مورد توجه بودند، غربی ها بسیار از ایشان وام گرفتند و خیلی از موفقیت های خود را از طریق شرق بدست آورده اند. مثلاً هند این سرزمین سراسر عجایب! واقعاً مدهوش کننده است. مهد ادیان، سرزمین که بودا در آن متولد شد، آداب و سنن و عقایدی که آنها دارند، همه و همه بسیار جالب است، درست است که بسیاری از افراد از هند تصویر یک کشور فقیر و کثیف را دارند، اما چیزی که حائز اهمیت است، باورهای ایشان است، چون هندی ها معتقدند همه موجودات باید به آزادی زندگی کنند، بنابراین آنها در بیشتر موارد حیوانات را آزاد می گذارند، به طبیعت اطرافشان آسیب نمی رسانند و ... آنها علی رغم همه مشکلات بسیار شاد هستند، البته در این فرصت کوتاه نمی توانم خوب راجع به آن بنویسم اما گفتنی ها بسیار است، یعنی هر ویژگی که هندی ها دارند ناشی از طرز تفکر ایشان و پایبندیشان به این عقاید است. همین مطلب در مورد چینی ها و سایر زردپوستان نیز صادق است، آنها همواره برایم جذابیت داشتند، لباس، کفش، آرایش مو، ظروف غذا، طرز غذا خوردن و راه رفتن، نوع معماری، دکوراسیون داخلی و حتی جای خواب آنها منحصر بفرد و فقط مختص خودشان است، اینکه آنها از خانه هایی بسیار خلوت برخوردارند  ( برای گردش انرژی ها)، اینکه از شمع ها و آویزهای متفاوت استفاده می کنند، حتی موسیقی ویژه ای که دارند، همه و همه دارای حکمت خاص خود است که اکنون در سراسر دنیا و ایران خودمان هم فراگیر شده. اکنون فرصت زیاده گویی نیست اما در فرصتی بیشتر توضیح می دهم از جادوی شرق!

چند وقتی نبودم، چون آخر ساله و همه کارها زیاده، خوشبختانه کلاسهای رسانه هفته پیش تمام شد، البته این ور سال، من هم از پنج شنبه شروع کردم به خانه تکانی! همین موضوع باعث شد افسوس بخورم که ما جوونهای این دوره عجب جوونهایی هستیم! اصلا جون نداریم، رمق نداریم! شاید زندگی ماشینی امروز باعث این امر شده، برای هر کاری که قدیم مردم خودشون با دست انجام می دادند امروز یک وسیله فراهم شده، برای شستن البسه ، ماشین لباسشویی، شستن ظرف، ماشین ظرف شویی، می خوای غذا گرم کنی، مایکروفر، تا حتی یه دستگاههای لوسی مثل تخم مرغ پز و گوشکوب برقی و ... خلاصه هر روز یه چیزی روانه بازار میشه، ما هم خوشحال، که چه خوب کارها راحت شده، اما موقع کار کردن، تازه می فهمی ای بابا، عُرضه یه کار  ساده رو هم نداری! البته جسارت نشه خودمو می گم! دیشب که چند تا رومیزی ترمه رو که روشون سرمه دوزی شده بود و نمی شد به هیچ طریقی از ماشین استفاده کرد رو با دست شدم، فهمیدم چقدر بی رمقم! اما این سه روز تعطیلی خیلی به من  خوش گذشت، چون من و رضا با هم خانه  تکانی کردیم البته من کار خاصی نکردم، فقط پرده ها رو اطو کردم، اما رضا کل خونه رو تمیز کرد، و الان کلی همه جا تمیز شده، ضمنا جمعه هم خیلی خوب بود برای اینکه اصلا کسل کننده نبود و نفهمیدم که جمعه است، جدی اگر عید نبود و خانه تکانی نبود! چی می شد؟ تازه امسال کلی پُررو شدم، می خوام شیرینی عید هم خودم درست کنم، آخه از همه شیرینی هایی که هر سال خونه همه هست خسته شدم، به فهی پیشنهاد دادم او هم پذیرفت، حالا قراره از قزوین برامون آرد و مواد دیگه بیارن که ما دو تا شیرینی بپزیم، چه شود!

تازگی یک فکر خوب به ذهنم رسید که هم مطالب مفید بنویسیم هم دوستان را دعوت کنیم که آنها هم اطلاعات خود را در اختیار دیگر دوستان بگذارند، در واقع یک جریانی که وب نویسی را از رکود و روزمرگی خارج کنیم. و آن فکر این است که هر فرد که وارد این جمع می شود از آثار باستانی، مراکز سیاحتی و حتی سوغات شهر خود می نویسد و شهر خود را به گونه ای معرفی می کند که اگر تاکنون هریک از ما از آن شهر بازدید نکردیم، نسبت به دیدن آن شهر مایل شویم، شاید این وب نوشته قبل از عید خالی از لطف نباشد و مقصد برخی را تغییر و بعضی را تعیین کند. حالا من از شهر خودم می نویسم و دیگر دوستان را هم دعوت می کنم تا آنها هم از شهر خود بگویند.
شاید خیلی ها تصور کنند تهران تنها به دلیل پایتخت بودن شهرت پیدا کرده، درحالیکه چنین نیست تهران در دوره پیش از صفویه نخستین آبادی بزرگی بود که در دامنه های جنوبی البرز به وجود آمد. تهران از آب و هوای خوب و باغات و جویبارهای فراوان برخوردار بود، همین ویژگی سبب شد که مورد توجه شاه طهماسب صفوی قرار گرفت و بناها و برج و باروهای بسیاری در آن بنا شد، در این زمان تهران دارای چهار دروازه به نامهای دروازه شمیران، قزوین، دولاب و حضرت عبدالعظیم بود که بعدها دروازه دولت و محمدیه نیز به آنها اضافه شد. بعد از اینکه در دوره قاجار تهران رسما به عنوان پایتخت انتخاب شد بیش از پیش کاخها و مساجد و دیگر ابنیه در آن بنا شد، از بین مراکز تفریحی می توان از : 1- چشمه علی 2-آبشار سنگان در مسیر امامزاده داوود 3- دارآباد 4 - دربند 5 - چیتگر 6- لویزان 7- پیست اسکی آبعلی و توچال 8- درکه 9- پارک جمشیدیه 10- پارک شهر که دارای بزرگترین آکواریوم تهران است و ... نام برد.
از آثار تاریخی: 1- کاخ گلستان ۲- سلطنت آباد 3- سعدآباد 4- کاخ یاقوت 5- مرمر 6- شمس العماره 7- عشرت آباد  8- بهارستان 9- صاحبقرانیه 10- مدرسه سپهسالار 11- دارالفنون 12- مسجد شاه ( خمینی فعلی) 13-  آرامگاه لطفعلی خان زند 14- بازار بزرگ تهران 15- امامزاده صالح 16- میدان آزادی ( شهیاد ) 17- تئاتر شهر  18- موزه ایران باستان 19- موزه آبگینه و دیگر موزه ها  که هریک ارزش خاص خود را دارد و ... که ممکن است از قلم افتاده باشد نام برد.

برای ادامه من از مونا، فهیمه، محمد رضا، محمد، نسترن، محمد جواد، بهروز، بی فصل و نادرخت، گلناز، افروز و هر یک از دوستان عزیز که در جای جای ایران زندگی می کنند دعوت می کنم این روند را ادامه دهند.

۱- حدود یک هفته ای است که کامپیوتر ویروسی شده، برای همین کانکت نشدم، در نتیجه آپ هم نکردم!

۲- دیروز قرار بود برویم مراسم بزرگداشت چهلمین سالگرد درگذشت فروغ! که! ... بقیه اش را اینجا بخوانید.

۳- دوستداران فرهنگ ایران قرار است در اعتراض به آبگیری سد سیوند، فردا پنج شنبه ساعت ۱۲:۳۰ بعد از ظهر مقابل سازمان میراث فرهنگی تجمع کنند، به قول دوستان: ای ایرانی به پا خیز!

۴- روز ولنتاین بر همه دوستان و عشاق مبارک باشه! امیدوارم هدیه های خوب بگیرید...

توضیح: از همه دوستان عزیز ممنون که اینقدر توجه دارند، وقتی این پست را نوشتم از روز ۲۹ بهمن اطلاع نداشتم، کاملا موافقم، ما ایرانیها می توانیم با خوب برگزار کردن جشنهای خود، فرهنگ پربارمان را به جهانیان نشان بدهیم، ضمنا اشکالی نداره که از هر بهانه کوچکی برای محبت کردن به یکدیگر استفاده کنیم.

مدتهاست که این موضوع ذهنم را مشغول کرده! شاید وقتی که فیلمهایی در این مورد دیدم و خیلی متأثر شدم. تبعیض نژادی! مسأله ای که بوده و هست و احتمالا خواهد بود! و بیشترین کسانی که آسیب دیده اند، سیاه پوست ها هستند، از قرنها پیش از آنها به عنوان برده استفاده می شد، بدترین تحقیرها و شکنجه ها را متحمل می شدند و می شوند تنها به دلیل رنگ پوست! درست است که امروز برده داری از بین رفته، اما هنوز هم سیاهان در سراسر دنیا سخت ترین و گاه پست ترین مشاغل را دارند، بسیار مهاجرت می کنند، هنوز هم به دلیل رنگ پوستشان تحقیر می شوند، و دیگر مصائبی که هر یک از ما بارها و بارها شاهد آن بوده ایم و هستیم. شاید مستندهای بسیاری از این مصیبتها، شکنجه ها، کشتار و ... ساخته شده باشد، اما این درد همچنان باقی است! آخرین مستندی که دیدم از شبکه چهار پخش شد، محصول 2006! بقدری دلم به درد آمد که بی اختیار پرسیدم، خدا که می دانست سیاهان اینقدر عذاب می کشند، اصلاً چرا آنها را سیاه آفرید؟! ولی، نه من جواب این سوال را می دانم و نه هیچ کس دیگر، تنها خدا می داند، چون او خلق کرده و خود بهتر می داند که برای چه!. نژادپرستها به ما هم توهین می کنند، آنها ما را کله سیاه خطاب می کنند! تنها به این دلیل که مثل آنها بور و زاغ نیستیم! شاید مضحک باشد، اما همه می دانند که انسانهای بسیاری به دلیل رنگ پوست، تیره و نژاد از بین رفته اند، وقتی غربی ها از زردپوستها به نام چشم بادامی یاد می کنند و آنها را با نفرت از بین می برند، عمل آنها از هر زشتی، زشت تر است. نمی دانم آن مدینه فاضله که می گویند در این دنیا خواهد بود یا خیر، در هر حال تنها آرزو می کنم، زمانی برسد که همه انسانها از هر قوم و قبیله، هر دین و مسلک و از هر رنگ و نژاد همه در کنار هم با صلح زندگی کنند و دلشان برای یکدیگر بتپد، چون

 بنی آدم اعضای یکدیگرند              که در آفرینش ز یک گوهرند

این نامه توسط خوزه از کاراکاس نوشته شده است. آقای محمود! من یک پسر فقیر ونزوئلایی هستم که در کاراکاس زندگی می کنم و یک هفته است که برای دیدن تو روزشماری می کنم و فردا که به کاراکاس بیایی  من از صبح زود در خیابان منتظر خواهم بود تا هم تو را ببینم و هم این نامه را به تو بدهم. من و بچه های محل مان خیلی شما را دوست داریم و از اینکه شما و رفیق چاوس امپریالیسم را شکست دادید، خیلی خوشحالیم. … مردم محله ما فیلم تهران را که شهر شماست از تلویزیون دیده اند، می گویند که مردم تهران ساختمان های بزرگ دارند و شما به هر کدام از آنها خانه داده اید و حالا هم می خواهید برای ما خانه بسازید. … آقای محمود‍! ننه لاگوردیا مادربزرگ من که در دهات زندگی می کند یک هفته قبل تراکتور ایرانی گرفت و ما به دیدن تراکتور او رفتیم. اما عمه گلوریا هنوز تراکتور ندارد. لطفاً یک تراکتور هم به عمه گلوریا بدهید، چون او هم لازم دارد. دخترخاله من که خیلی خوشگل بود، چون پول نداشت به سن دیه گوی آمریکای کثیف رفته و در آنجا پولدار شده و آبروی ما را برده است. اگر شما به کاراکاس بیایید، کاراکاس هم مثل تهران می شود و هیچ زنی در آن کاری نمی کند که برادر و پسرخاله اش بی آبرو شود. آقای محمود! ما در اینجا از صبح تا شب در خیابان می گردیم و جز وقتی که تظاهرات هست، کاری نداریم. در حالی که مردم محله ما می گویند در همه خیابانهای تهران پر از کارخانه است و از کشورهای دیگر کارگر به کشور شما می آید. من از شما می خواهم اگر رئیس جمهور ما شدید برای ما کارخانه درست کنید تا ما کارگر بشویم و پول بگیریم و آمریکا را نابود کنیم. آقای محمود! من پنج سال دیگر می خواهم با ماریا ازدواج کنم، ولی ما هیچ پولی نداریم. مردم محله ما می گویند شما به هرکسی ازدواج کند چند هزار دلار پول می دهید تا جشن بگیرد و برای عروس لباس می خرید. اگر شما رئیس جمهور ما شدید من و ماریا ازدواج می کنیم و همان طور که شما گفتید هشت بچه به دنیا می آوریم و اسم یکی از آنها را رفیق خوزه محمود می گذاریم. آقای محمود! من و ماریا و پدر و مادرم و ننه لاگوردیا و مردم محله ما شما را دوست دارند و منتظرند که اگر تا چند ماه دیگر به ونزوئلا آمدید، زن و بچه هایتان را هم با خودتان بیاورید که همین جا رئیس جمهور ما بشوید و با همدیگر آمریکای کثیف را نابود کنیم. اگر هم نخواستید به اینجا بیایید من و خانواده ام را هم با خودتان به ایران ببرید که مثل هفتاد میلیون ایرانی دیگر ما هم خوشبخت بشویم.

خوزه، هفده ساله از کاراکاس

14 ژانویه 2007

 بخشی از نامه یک خوزه که گزیده ای از آن را که در روزنامه اعتماد پنج شنبه 28 دی چاپ شده است اینجا نوشتم، اگر تمایل داشتید به سایت روزنامه مراجعه کنید.

این مطلب را از دکتر هادی منوری که در روزنامه جام جم  ۲۱ دی ۸۵ منتشر شده است اینجا می نویسم:

مولانا برای ترکها منشا برکات زیادی شده است. امسال سال مولاناست و یونسکو کمکهای فرهنگی زیادی به شهر قونیه کرده است و اشعار فارسی مولانا به بیشتر زبانهای دنیا ترجمه شده است.

بروشورهای تبلیغاتی زیادی در سطح شهر توزیع و تابلوهای فلکسی فیس در سطح شهر نصب شده است و همه هتلها و رستوران ها پر از بازدیدکنندگان مقبره مردی است که به فارسی شعر می گفت. فرودگاه قونیه که یک فرودگاه نظامی است، تغییر شکل یافته و محل فرود هواپیماهایی است که مشتاقان مولانا را به آسمان می برد و مولانا در نقطه مرکزی دایره ای است که همه این شهر دور آن سماع می کنند، اما فردوسی ما در کنار دکلهای فشار قوی برق قرار دارد.

در شهر ما مسوولان، فردوسی بزرگ را به دکلهای فشار قوی می بندد تا شریان حماسه اش خشک شود و با انفجارهای پیاپی، پشتش را می لرزانند تا همین نیمچه بنای سنگی هم روی سرش خراب شود.

بیش از یک دههه گذشته، ولی هنوز آسفالت مسیر آرامگاه به پایان نرسیده است و ...

راستی از عطار نیشابوری چه خبر؟ ابوسعید ابوالخیر چه می کند؟ خیام هنوز تقویم سال 86 را ننوشته است؟ این همه کم کاری از یک ریاضیدان بعید است به ویژه که فیلسوف و فقیه و مجتهد و شاعر هم باشد! سعدی هنوز از سفر " زلف دراز " بر نگشته است و حافظ دلش خوش است به " آب رکن آباد " و " گل گشت مصلا " حالا فهمیدم چرا مولانا به قونیه پناهنده شد.

در قونیه همه جا عطر و بوی مولانا و ناله نای او پیچیده است و حضور معنوی و فیزیکی مولانا را می توان در جای جای این شهر به راحتی حس کرد، از مجسمه هایی که در حال سماع هستند و زینت دهنده مغازه ها تا نحوه رفتار و کردار مردمان شهر، همه تحت تاثیر جاذبه عطش آفرین و پایان ناپذیر مولانا است.

دکتر هادی منوری

اما فقط این نیست، بناهای تاریخی یک به یک خراب می شوند، آنها تنها یک بنا نیستند، بلکه شناسنامه یک یک من و شما هستند، سرباز تخت جمشید توسط خبرنگار لبنانی قرار است دزدیده شود و ظهار می کند که هماهنگ شده، هماهنگ شده که ایشان سرباز را بدزدند؟!!! استخر شاه عباس در عملیات گود برداری متروی اصفهان تخریب می شود، ارگ علیشاه به دستور امام جمعه تبریز به توپ بسته می شود تا منهدم شود، احتمالا توجیهشان این است که نام این بنا اسم یک شاه هم یدک می کشد یا به دستور یک شاه ساخته شده، جالب اینجاست که این بنای آجری به دستور یک شاه مغول ساخته شده که ما معتقدیم آنها همه جا را به خاک و خون کشاندند، اما به راستی کدام یک مخرب هستند؟ مغولان یا این آقایان مسلمان؟ هرچه اکنون داریم از گذشته داریم، ما را به کمک شما امیدی نیست، لطفا شر مرسانید. حتما همه می دانند که اول انقلاب آقایان قصد داشتند تخت جمشید را با خاک یکسان کنند و مردم بومی از این کار جلوگیری کردند، از آب گیری سد سیوند تا خراب کردن پارکهای حفاظت شده برای جاده سازی و .... چه بگویم؟ اصلا از کجا بگویم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اگرچه ده روز از این بازی گذشته، اما چون دو دوست عزیز آوا و آقای یزدان پناه مرا به این بازی دعوت کردند، منهم به جمع دوستان می پیوندم.اما حقیقتاْ این بازی به ضرر بازیکن است! آخر اعتراف کار سختی است. خدا را شکر که پنج مورد است اگر بیشتر بود، چه می شد؟! اما پنج مورد من:

۱- متاسفانه هنگام رانندگی آدم قانونمندی نیستم! (البته فقط در مورد سرعت مطمئن) کلی کیف می کنم از اینکه تند بروم، و اینکه گاهی حال جوجه ها رو بگیرم، حیف که در خیلی از اتوبان ها دوربین گذاشتند و تازگی هم که پلیس بزرگراه آمده و باید حسابی مراقب بود.

۲- با عرض پوزش از همه کسانی که موتور دارند و احیاناْ راننده تاکسی یا ماشین شخصی هستند ( مسافرکش)! اگر روزی این قدرت را داشتم، بدون شک حتماْ موتورسوارها و مسافرکش ها را اعدام می کردم، دلیلش هم این است که هر طور دوست دارند تو خیابان و بعضاْ پیاده رو تردد می کنند، هیچ قانونی جلو دارشان نیست، موتوری ها که طول و عرض و چراغ و یک طرفه و ... اینها ابداْ سرشان نمی شود، مسافرکشها هم چیزی جز مسافر چشمشان نمی بیند و هرجا که خالی شد، سر فرمان را کج کرده به آنجا می روند، بی هیچ راهنما و علامتی و اکثر آنها قسمت جلوی ماشینشان تصادفی است و فرو رفته!

۳- من خیلی به خواب علاقه دارم، وقتی صبح زود از خواب بیدار می شوم به خودم نوید می دهم فردا یا پس فردا بیشتر می خوابم و یا زمانیکه خسته ام و خواب آلوده با خودم فکر می کنم وقتی رفتم خانه حتماْ می خوابم!

۴- بزرگترین عیب من! نداشتن اعتماد به نفس است. هنوز نمی دانم قابل اکتساب است یا اینکه باید به من می دادند؟! در هر حال این عیب بزرگ مهم ترین مانع من برای پیشرفتم است.

۵- دو تا دوست صمیمی بیشتر تو این دنیا ندارم! که یکیشون انگلیس است، آن یکی هم خبرنگار است و شاید اگر آفتاب از یک طرف دیگر در بیاید همدیگر را می بینیم! خلاصه اگر تو داشتن دوست و رفت و آمد با دوستان خیلی سخت گیر نبودم الآن دوستان زیادی داشتم.

اما قطعاْ اشکالات من به پنج مورد محدود نمی شود، اما شما همین را هم نشنیده و نخوانده بگیرید! حالا دوستانی که من به این بازی دعوت می کنم: مونا، نسترن، امیر وفا، از امروز و محمد هستند، امیدوارم آنها هم وارد بازی شوند، برای تنوع بد نیست.

اینهم از برکات مملکت ما! به زور می خواهند همه را مسلمان و وارد بهشت کنند! چه جوریش را دیگر همه می دانند. اگر بخواهی در اداره ای دولتی استخدام شوی، بعد از گذراندن انواع آزمونهای علمی، نوبت به مهمترین بخش یعنی مصاحبه می رسد که اگر رویدادهای مهم سیاسی را ندانی، درست وضو نگیری، ذکر رکوع و سجود را اشتباه کنی و در تظاهرات ۲۲ بهمن و ... شرکت نکنی، زبانم لال صلاحیت نداری. بعد از اینکه دو سه مرحله کنکور را با موفقیت گذراندی، تازه نوبت به مصاحبه می رسد، و این مصاحبه است که مشخص می کند صلاحیت داری بروی دانشگاه یا نه! آرایش می کنی؟ تظاهرات شرکت می کنی؟ شناسنامه ات چرا مهر نخورده؟ چه روزنامه ای می خوانی؟ تشهد را بگو و...........!!!! خوب بفرمایید. وقتی برای دوره کارشناسی ارشد بعد از دو مرحله کنکور ( علمی و عملی ) برای مصاحبه رفتم، با سوالهای پی در پی آنقدر هول شده بودم که یادم رفته بود ذکر رکوع کدام است ذکر سجود کدام! به قدری عصبی شده بودم که باید به آنها ثابت می کردم بابا من نماز می خوانم! خدا خیلی دوستم داشت که از این مصاحبه جان سالم به در بردم! هرچه بالاتر می روی  این مصاحبه سخت تر و تعیین کننده تر می شود، به طوریکه هستند دانشجویانی که با رتبه های یک تا سه در مصاحبه رد شده اند و از تحصیل در مقطع دکترا بازمانده اند. و این واقعا تاسف بار است که این مسایل برای ادامه تحصیل تعیین کننده باشد. جالب اینجاست که فرم تسویه حساب هم آخرین بندش مربوط به حراست دانشگاه است، بعد از اینکه از هزار جا امضا گرفتی تازه باید بروی حراست، یک دفتر دارند که اسامی سیاه را در آن وارد کردند، اگر اسمت جزو آن لیست باشد! نمی دانم بقیه اش چه می شود، اما همه اینها منزجز کننده است. همین چند روز پیش صحبت یک مصاحبه بود، گفتند اگر با چادر بروی خیلی بهتر است، مفاتیح و قرآن و ... گذاشتم جلویم، نماز جمعه چه طور می خوانند، نماز عید فطر ، اصول دین کدام است؟ فروع دین کدام؟ من می گفتم، رضا می گفت، آخر زنگ زدم به مادر بزرگم و نمازها را از او سوال کردم، یادم رفته بود تکبیر چیست! هم حسابی با رضا خندیدیم و هم از اینکه برای این سوالهای احمقانه  باید تایید صلاحیت شویم حالم گرفته بود. بابا من که نمی خواهم بروم حوزه تدریس کنم! می خواهم ادامه تحصیل بدهم، اگر هزار تا مقاله و مقام آورده باشی همه یک طرف، این مصاحبه عقیدتی هم یک طرف! خدا آخر عاقبت همه ما را ختم به خیر کند.

بودن به از نبود شدن

اگرچه خیلی زخم خورده ایم اما انسان به امید زنده است! پس بار دیگر امتحان می کنیم. به اصلاحات رای بدهید شاید کورسویی از امید باقی باشد!

فریادی شو تا باران

و گرنه

مرداران!

یک مساله ای هست که مدتهاست ذهنم را مشغول کرده و می خواهم راجع به آن حرف بزنم، بحث کنم، کنکاش کنم که چرا؟ منشا این رفتارها چیست؟ آیا از ابتدا چنین بوده یا اینطور شده؟؟؟ نه چیز پیچیده ای نیست! رفتار خودمان است، ما ایرانیان، با تمدن ... فرهنگ ... ملت مسلمان!! مردمان مهربان، مهمان نواز و ... همین صفتهایی که دلمان را به آنها خوش کردیم! اما! تا حالا شده از رفتار ایرانیان مقیم خارج از کشور پرس و جو کرده باشید؟ البته همین ابتدا بگویم به طور قطع نمی توان این مساله را به همه تعمیم داد و هنوز کسانی هستند که بسیار خوبند و در همه حال و همه جا حاضر به کمک کردن به هم نوع، اما از دوستانی که خارج از کشور زندگی می کنند بسیار شنیدم که می گویند ایرانیان به جای آنکه در کشور غریب هوای یکدیگر را داشته باشند، برعکس سعی می کنند سر هم کلاه بگذارند، از پیشرفت دیگر ایرانیان خوشحال نمی شوند و اگر کاری از دستشان بر بیاید برای هم وطن انجام نمی دهند!! این خیلی عجیب و دور از انتظار است! یکی از دوستانم که مقیم انگلیس است می گفت، بعد از اینکه در کار خود موفق بودند، همه به جای تشویق به آنها حسادت می کردند، بدگویی و ... بماند، اما افغانی ها و پاکستانی ها برعکس ایرانی ها بسیار هوای هم را دارند و اگر کسی به جایی برسد دست بقیه را هم می گیرد و به آنها کمک می کند. چند وقت پیش هم با کسی که در هند تحصیل کرده بود صحبت می کردم، از او پرسیدم دانشجوهای ایرانی آنجا به هم کمک می کنند؟ او با اطمینان جوب داد نه! اصلا رو کمک آنها حساب نکنید، بهتر است از خود هندی ها کمک و راهنمایی بگیرید، خصوصا مسیحیان یا بودیست ها! البته این شخص خودش بسیار کمک کرد و اطلاعات خوبی به من داد و گفت کسی یا کسانی را هم معرفی می کند که درست راهنمایی می کنند.( همان که ابتدا هم گفتم همه مثل هم نیستند!) موارد بسیاری هست از کسانی که رفتند خارج از کشور و ایرانیان مقیم آنجا مهمان نوازی خوبی با ایشان داشتند! ( البته از نوع برعکس)، مثلا خود ما که پارسال رفتیم مالزی، لیدر یا راهنمای تور دانشجوی ایرانی بود، آنها ما را به مراکز تفریحی و سیاحتی بردند و برای بازدید از هر مکان مبلغ جداگانه ای پرداخت می کردیم، وقتی به آن محل می رفتیم و قیمت بلیط ها را دیدیم، متوجه شدیم که آنها تقریبا دو برابر از ما بیشتر می گرفتند!! در حالیکه انتظار ما این بود که حالا که در کشور غریب هستیم ایرانیان مقیم از ما به گرمی استقبال کنند یا اگر کمکی نمی کنند، کلاه هم سر ما نگذارند! ما به گروه جدیدی که دو روز دیرتر از ما وارد کوالالامپور شدند، توصیه کردیم که ابتدا نقشه شهر را تهیه کنند سپس همه مراکز دیدنی را به آنها معرفی کردیم و گفتیم که چگونه می توانند با هزینه ای بسیار پایینتر از آنچه که تور، ما را می برد یک گردش کامل داشته باشند. در هر حال فکر می کنم این کوچکترین و کمترین کاری است که هر کس می تواند تجربه اش را در اختیار هم نوع و هم وطنش قرار بدهد تا اینکه بخواهد در مملکت غریب، از او پولی به جیب بزند. من هنوز هم نمی دانم چرا بعضی از هم وطن های عزیز ما چنین رفتاری دارند!!!

هوای سرد این روزها، آسمان مه گرفته، بخار نفسها، همه نوید زمستان سرد می دهد!  پاییز با این همه رنگ چه زیباست! خرمالو های نارنجی و رسیده، لبوهای ارغوانی که بخار از آنها بلند است، خیلی هوس انگیز است! جدی تو این هوای سرد، یک لبوی داغ و شیرین چه کیفی دارد! چند روز پیش که هوا خیلی سرد بود، رضا پتو آورد دور خودش پیچید، و من بی اختیار یاد دوران کودکی افتادم! وقتی می رفتیم خانه مادربزرگ و پدر بزرگ، یک کرسی بزرگ وسط هال بود، یک لحاف هم رویش، همه می رفتیم زیر کرسی دور تا دور می نشستیم، بچه ها شیطنت می کردند و بزرگترها می گفتند و می خندیدند! چه روزهای طلایی بود، عجب صفا و صمیمیتی بود، انگار این خاطرات مال قرنها پیش است، الان همه چیز مدرن شده، کرسی کجا بود؟ دور هم جمع شدنها و تخمه شکستنها! حتی یادم می آید یک بار، تابستان با خاله ها و دایی ها رفتیم پارک ارم، شب هم ماندیم خانه مادربزرگ اینها که ما بهش می گوییم بی بی! بالا پشت بام جا انداختند، همه کنار هم، من کنار بی بی خوابیدم، زیر یک پتو، با اینکه تابستان بود اما هوا خنک بود، وای که چه کیفی داشت! وقتی خورشید طلوع می کند، تو رختخواب به آسمان نگاه کنی و آرام آرام شاهد روشن شدن هوا باشی! وقتی خیلی به آن روزها فکر می کنم بوی آن روزها را حس می کنم، آخر روزها و سالها برایم بوی خاصی دارد که من هیچ وقت فراموششان نمی کنم. آن روزهای شاد شاد، بی هیچ تزویر و ریا، همه صمیمیت بود و یک رنگی، همه عشق بود و محبت، همه یکدلی! چقدر دورند آن روزها...

هی می خواهم خداحافظی کنم باز دلم نمی آید! می خواهم اینجا در مورد دهمین دوسالانه عکس ایران بنویسم، این نمایشگاه از اول آبان در موسسه فرهنگی هنری صبا واقع در خیابان طالقانی، خ برادران شهید مظفر افتتاح شد و تا ۲۵ آبان دایر است، نمایشگاه خوبی است، در هفت رشته اصلی عکاسی چون خبری، مستند، طبیعت، پرتره و ... برگزار شده است، عکسهایی که شما را به اوج آسمان و بهشت  می برد، و عکسهایی که مدتی شما را میخکوب می کند و به فکر وا می دارد و عکسهایی که شما را غمگین می کند، در هر حال برای کسانی که علاقمند به این هنر هستند و یا دوست دارند عکسهای خوب ببینند، فرصت خوبی است.

مورد دیگر تئاتر اکبر آقا آکتور تیئاتر است، پنج شنبه شب برای دیدن این نمایش رفتیم و واقعا ۳ ساعت از ته دل خندیدیم، خلاصه خیلی خوش گذشت، جای دوستان سبز! قرار بود آخرین اجرای این نمایش جمعه باشد، اما به دلیل استقبال زیاد تا ۲ ماه دیگر تمدید شد، ضمنا فروش این تئاتر صرف کودکان سرطانی و بیماریهای خاص می شود، فکر کنم همه می دانند اما باز یاددآوری می کنم که بازیگر اصلی اکبر عبدی است. محل نمایش هم تالار سنگلج واقع در خیابان بهشت، پشت پارک شهر است، دیدن این تئاتر ۲ مزیت دارد یکی اینکه شب بسیار مفرحی برای شما فراهم می کند، دیگر اینکه در یک امر خیر سهیم می شوید. همیشه شاد باشید...

خدا را شکر که بالاخره پاییز هم از راه رسید، اگرچه یک ماه و ده روز از آمدنش گذشته اما فکر می کنم از وقتی بارانهای پاییزی شروع شد پاییز رسما حضورش را اعلام کرد، در هر حال این هوای بارانی، درختان رنگارنگ خیابانهای خیس را دوست دارم، دوست دارم هر روز باران ببارد، هم برای حس زیبایی که دارد، هم برای اینکه فرصتی برای تنفس داشته باشم، بعد از باران وقتی انبوه ساختمانهای کوتاه و بلند را در شرق و غرب، جنوب و شمال می بینم شگفت زده می شوم، وقتی برج آزادی را که اسم سابقش را بیشتر دوست دارم (میدان شهیاد ) از کوههای شهران می بینم بی اختیار قلبم فشرده می شود ـ جمعه من و مونا و رضا رفتیم کوه زیر رگبار، تهران را تماشا کردیم، رنگین کمان کامل را دیدیم و بلند بلند قهقهه زدیم ـ و از همه زیباتر کوههای اطراف تهران است که قله های آنها سپید پوش شده اند، و در یک روز پاییزی بعد از بارش باران در حالیکه آفتاب می تابد، دیدن کوه دماوند خیلی خیلی دلپذیر است، نهایت شکوه و پایداری! اگر به همه این زیباییها یک موسیقی خوب هم اضافه شود که دیگر حرف ندارد! حدود دو هفته ای هست که آلبوم جدید همایون شجریان " با ستاره ها" منتشر شده است. منم بلافاصله آن را تهیه کردم و مرتب آن را گوش می کنم، به نظرم شبیه به نسیم وصل است. در هر حال من که خیلی آن را دوست دارم. موقع بارش باران شنیدن دو آهنگ خیلی لذت بخش است، یکی بارون از آلبوم شب، سکوت کویر شجریان که گاهی هم موقع بارش باران رادیو پیام آن را پخش می کند، یکی هم بارون بارونه معروف که اجراهای متفاوت داره و من اجرای خانم سوسن دیهیم را خیلی دوست دارم. امیدوارم این بارش همچنان ادامه داشته باشد...

این روزها خیلی مشغولم، هم به لحاظ کاری، هم از نظر فکری! از همه اینها که بگذریم، کامپیوتر خانه دچار مشکل شده، یک مدتی طول می کشه تا درست شه، بنابراین نتونستم آپ کنم، الان هم از دفتر رضا دارم کارهایم را انجام می دهم. وقتی مدت زیادی با اینترنت کار می کنی، بعد فاصله می افته، حس می کنی از دنیا بی خبری! منهم الان مدت زیادیه که از همه دوستان  بی خبرم، هیچ نمی دونم کی آپ کرده، کی مثل من گرفتاره و ... . در هر حال من زنده ام، همه چیز روبراه و هر روز بیشتر از دیروز به اطلاعاتم اضافه می شه، از ابتدای مهر در کلاسهای موسسه رسانه شرکت می کنم، استادهای خیلی خوبی داریم، با بچه های مطبوعات و نشریات بیشتر در ارتباطم. حالا نگاهم نسبت به نشریات خیلی فرق کرده، از این بابت خیلی خوشحالم. با وجود اینکه قبلا واحد عکاسی را در دانشگاه گذراندم، اما کلاسهای عکاسی اینجا فرق داره. خلاصه در مجموع خیلی مفید است. حرف برای گفتن زیاد است، اما وقت اندک!

تا درودی دیگر بدرود

پاییز از راه رسید و من نیز پاییزی ام! هوای دلم ابری است، گاه نم نم بارانی دارد و گاه در درون غرش می کند. نمی دانم چرا؟ گویی همه چیز طور دیگری است، هیچ چیز سر جای خود نیست. وبلاگستان هم که سوت و کور است، هیچ خبری نیست، اکثر دوستان هم از کامنت های توهین آمیز گله مند هستند، بعضی نیز کلا وبلاگ را تعطیل کردند، خیلی مستاصل شدم، ابتدا شور و شوق عجیبی داشتم، دوستان زیادی پیدا کردم، اما اکنون باز هم احساس تنهایی می کنم، با خودم می گویم از چه بگویم، از که، در چه مورد؟ نمی دانم، هر چه هست، احساس خوبی نیست، نسبت به همه چیز بی تفاوت شدم. کاش خبر خوبی برسد! کاش اتفاق خوبی بیافتد! کاش...

چندی پیش در مورد جنگ نوشتم، بعد گفتم شاید از تجربه سفرم به مناطق جنگی بنویسم، اکنون می خواهم از آن سفر بگویم. سال ۷۶ بود، دانشگاه تور سفر به مناطق جنگی گذاشته بود که منهم در آن تور ثبت نام کردم، نمی دانم آن زمان واقعا دوست داشتم از آنجا بازدید کنم یا صرفا عشق سفر دانشجویی داشتم، من به همراه ۶ نفر دیگر از بچه های دانشکده هنر در این تور ثبت نام کردم، باقی از سایر دانشکده ها بودند، تعدادمان خیلی زیاد بود، فقط چند واگن قطار به این تور اختصاص داشت، در طول سفر خیلی خوش بودیم، ما بچه های هنر تو یک کوپه بودیم، ما واکمن برده بودیم موسیقی گوش می کردیم، باقی بچه ها کجایید ای شهیدان خدایی را می خواندند، ما آنها را مسخره می کردیم و آنها ما را کافر می پنداشتند. تا اینکه رسیدیم اهواز، بعد از آنکه در خوابگاه مستقر شدیم، بعد از ناهار و استراحت به مناطق جنگی رفتیم، که اولین آن احتمالا دشت آزادگان بود، تقریبا به همه مناطق مهم از جمله، طلایه، خیبر، فاو و شلمچه رفتیم، از شهرهای اهواز، آبادان، خرمشهر، شوش هم دیدن کردیم و از دزفول و شوشتر گذشتیم. با شروع بازدید از مناطق جنگی تحول ما نیز شروع شد، اولین جایی که رفتیم چند چادر زده بودند که داخل آن جنازه های تازه یافت شده بود، همان حوالی هریک از ما چیزی پیدا کردیم، تکه ای لوله تفنگ، چکمه، ماسک. جاهایی هم بود که تانک های از کار افتاده وجود داشت. میدان مین هم بود که هنوز مین های آن خنثی نشده بود، ناگهان صدای جیغ و فریاد شنیدیم دو نفر از بچه ها که پدر خود را در جنگ از دست داده بودند به سمت میدان مین رفتند! مسوولین دانشگاه بسیار دستپاچه شده بودند که به هزار زحمت آنها را برگرداندند. فاو که رفتیم آن طرف آب، عراقی ها را به راحتی می دیدیم، نیزارها حس غریبی داشت، و از همه غریب تر شلمچه بود، بی اختیار بغض کردیم، دیگر نمی خندیدیم، هریک در افکار خود غوطه ور بود! از یک ساختمانی هم بازدید کردیم که با چشمان جستجوگر دیوار نوشته ها را می خواندیم، یاد دورانی که رزمنده ها آنجا بودند، تیرهایی که دیوارها را سوراخ کرده بود، نخلهای سر سوخته آبادان، مسجد جامع خرمشهر، همه و همه یادآور جنگ بود. بعد از آن سفر دیدگاهم نسبت به جنگ عوض شد، پس از آن برای همه آنانی که رفتند و جنگیدند احترام خاصی قائل هستم، اگر کسی از رزمنده ها بگوید، آنها را مسخره کند یا به خانواده ایشان بی احترامی کند، بسیار بدم می آید، خیلی شنیدم کسانی که به فرزندان شهید بی احترامی می کنند، می گویند شما سهمیه ای هستید، اما همان ها لحظه ای فکر نمی کنند، نعمت پدر را با هیچ ثروتی و امکاناتی نمی توان عوض کرد، مشکلات روحی که هریک از این فرزندان و خانواده آنها دارند با هیچ چیز قابل جبران نیست، در هر حال نباید فراموش کنیم زمانیکه که هر یک از ما آسوده در خانه خود بودیم، خیلی ها زیر باران گلوله بودند، چه آنان که داوطلبانه به جبهه رفتند، چه مردم بی گناه جنوب و غرب کشور. اما امروز خوشحالم، چون مثل خیلی ها فکر نمی کنم، شاید این دیدگاه را مدیون همان سفر باشم و همیشه از آن به عنوان یک تجربه خوب یاد می کنم، بعضی ها آنقدر نسبت به جنگ و رزمنده جبهه گیری می کنند که اگر فیلمی هم درباره جنگ ساخته می شود با لحن بدی می گویند بازهم جنگ، اما من فکر می کنم، همیشه باید یادآوری شود، تا نسل جدید هم بدانند چه بر سر مردم ما آمد، اگرچه تصور می کنم سیاست گذاری ها صحیح نیست، چون آنها از یک چیز آنقدر حرف می زنند که ناخودآگاه حرمت ها از بین می رود، اما با روش های درست می توان  خاطرات جنگ را  بازسازی کرد، به گونه ای که از احترام کسانی که برای دفاع ملت و مملکت رفتند کم نشود. به امید روزی که مردم ما نیز چون دیگر ممالک برای رزمنده ها و آنان که از جنگ بازگشتند ادای احترام کنند.

خیلی وقتها دچار تناقض می شوم! از آنچه که می بینم، می شنوم، می خوانم. اما در نهایت وقتی به آموزه های پیامبر خود مراجعه می کنم، متوجه می شوم واقعیت غیر از آن چیزی است که به ما تلقین می شود. در تمام طول تحصیل و مطالعه هرگز جایی نخواندم و نشنیدم که در دین ما نفرین و بدخواهی توصیه شده باشد، حتی برای دشمنان، بلکه به ما توصیه شده با رفتار شایسته و دعای خیر برای آنها طلب بخشش و آمرزش کنیم، هیچ تبصره و ماده ای هم ندارد، اینکه آن شخص دیندار است یا خیر، عرب است یا عجم، سیاه است یا سفید و... . البته در همه ادیان انسانها را به نیکی و بخشش تشویق می کنند. وقتی زندگی حضرت محمد را مطالعه کردم، متوجه شدم که او با یهودیان مراوده داشت و با آنها رفت و آمد می کرد، دیگر اینکه همسرش نیز ابتدا مسیحی بود نیز بر همگان معلوم است، اینکه یکی از بهترین یارانش سلمان فارسی زرتشتی بود و ... . اما هیچ وقت در جایی نخواندم که حضرت محمد اظهار کند مسیحی، یهودی و ... نجس هستند! بلکه او به گونه ای با همگان رفتار می کرد که هیچ فرقی بین انسانها  به واسطه دین، قومیت، ملیت، رنگ پوست و ... نیست، همه با هم برابرند و تنها برتری همان زهد و پارسایی است. اما! از کودکی چیزهای دیگری غیر از آموزه های پیامبرمان به ما تلقین شد! همیشه در مدرسه به ما می گفتند از فلان مغازه که صاحب آن مسیحی است شیرینی نخرید! مرتب سر صف شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را یادآور می شدند. ـ خوشحالم به دلیل اینکه از همان موقع به هیچ کدام از این آموزه های منفور توجه نکردم و هیچ گاه با بقیه هم صدا نشدم که مرگ دیگری را بخواهم ـ درست است که سیاست رهبران سیاسی آمریکا، اسرائیل و انگلیس پسندیده نیست، اما این دلیل خوبی نیست که ما برای همه ملت آنها مرگ بخواهیم، اصلا چرا از کودکی تخم کینه در دل فرزندان ما کاشته شود؟ آیا نمی توان دنیا را جور دیگر دید؟ اگر هر یک از ما دنیای خود را محدود کنیم که جز خود نتوانیم دیگری را تحمل کنیم، واقعا خطرناک است! من به شخصه برای همه انسانها احترام قایل هستم، برایم فرقی نمی کند که شخص مقابل چه دینی دارد و یا اصلا ندارد! خوب و بد در همه جا هست، اصلا خوب و بدها قراردادی هستند، پس ما نیز هیچ وقت نمی توانیم دیگری را به دلیل دین، ملیت و یا هر خصیصه دیگر مورد قضاوت قرار دهیم. ما نیز باید چون نیاکان خود رفتار نیک، گفتار نیک و پندار نیک را سرلوحه زندگی خود قرار دهیم و همانگونه که در زمان کوروش کبیر همه افراد با همه اعتقادات به آزادی در کنار هم زندگی می کردند، ما نیز چنین باشیم. مهم نیست که آنها به ما چه می گویند، مهم این است که ما بتوانیم آموزه های واقعی پیامبران خود را به راستی انجام بدهیم تا دیگران نیز از رفتار و گفتار ما در امان باشند.

حرفی نیست، جز اینکه امروز تولدم است!

صبح که مامان زنگ زد تولدم را تبریک بگوید، از آن روز سخت گفت، حکومت نظامی بود، یک روز دوشنبه، حدود ساعت شش صبح! طفلی مامان! چقدر عذاب کشیده، در اورژانس بیمارستان شریعتی به دنیا آمدم. نمی دانم من وقت نشناس بودم یا حکومت نظامی؟ خوب یا بد، همین است که هست! از دیشب دوستان و عزیزانم مرا مورد لطف قرار دادند، مرتب صدای sms تکرار می شد، رضا خندید و گفت دیگه دیوانه مان می کنند، گفتم  یک روز هم مال من است، امروز، روز من است!

گاهی اوقات با اتفاقات و حوادثی که روی می دهد با خودم فکر می کردم، کم کم مردم متوجه خواهند شد! شاید بهتر باشد وارد جزییات نشوم، اما با شواهدی که در دست است ظاهرا آگاهی عده ای که اتفاقاً جمعیت کثیری را هم شامل می شود، امری محال است. چند درصد از مردم روزنامه می خوانند؟ و اگر می خوانند چه روزنامه ای؟ البته باید از تهران فاکتور گرفت، چون تهران پایتخت است و مرکز توزیع روزنامه ها ( غیر از روزنامه های بومی هر استان ). در سفر اخیرم، برای خرید روزنامه شرق به یکی از کیوسک ها رفتم، بعد از ظهر بود، اما خبری از روزنامه شرق و اعتماد ملی نبود، روز چهارشنبه، اعتماد ملی روز دوشنبه رو پیشخوان بود! مسوول کیوسک گفت ساعت ۸  روزنامه شرق می آید،  ساعت ۸ رفتم اما باز هم خبری نبود، ساعت ۹، هنوز خبری نبود! پنج شنبه صبح روزنامه شرق آمده بود! اما روزنامه کیهان، اطلاعات، همشهری و جام جم همیشه به موقع در هر شهری یافت می شود! اما روزنامه هایی نظیر شرق و اعتماد ملی با تاخیر یک روزه، اگر به تعطیلی برخورد ۲ و حتی ۳ روزه. جالب است، حالا بعد از این تاخیر، اصلا مگر چند درصد افراد این روزنامه ها را می خوانند، وقتی همشهری در شهرستان خوانده نمی شود و رو پیشخوان باقی می ماند شرق که جای خود دارد! البته جمع نمی بندم و این مطلب را به همه اقشار تعمیم نمی دهم، اما واقعیت این است که موقع راهپیمایی ها فقط باید به یکی از شهرستان ها رفت تا میزان مشارکت را دید یا اصلا باید با یکی از آنها صحبت کرد تا نظرشان را نسبت به وضع موجود جویا شد. حقیقت این است که مردم در شهرستان بسیار ساده دل هستند، و چون عِرق مذهبی بسیار بالایی دارند و در کشور ما نیز همه توجیهات از طریق مذهب انجام می شود در  نتیجه عمل مردم قابل پیش بینی است، وقتی اعلام می کنند شرکت نکردن در انتخابات حرام است، خوب به طبع انسانهای شریف و دینداری که در شهرستان هستند نمی خواهند مرتکب خطا شوند در نتیجه مشارکت می کنند، در واقع به نوعی ما را به تحمل کردن عادت داده اند، هر چه بیشتر سختی بکشیم، بهتر است، چون مورد آزمایش الهی قرار گرفته ایم باید سربلند  بیرون بیاییم، وقتی به ما القا می شود که گریه کردن ثواب است و این اشکها آن دنیا شفاعت ما را می کند خوب نتیجه معلوم است. وقتی امام زاده های بسیار در تمام ایران پراکنده شده اند و اصلا معلوم نیست که چطور امامان ما که عرب بودند ، فرزندانشان از دور افتاده ترین روستا در ایران تا دیگر شهرها سر در آورده اند چه می توان گفت؟ وقتی به مردم ساده دل ما القا می شود که نماز خواندن در آرامگاه یک عارف صوفی صحیح نیست،، وقتی برای یک طلبه که گفته می شود انسان خوبی بوده آرامگاهی ساخته می شود که عوام تصور می کنند وی امام زاده بوده  و ... بسیارند از این نمونه ها که نتیجه این باورها نیز معلوم است، قشر کم درآمد چه در تهران چه در شهرستان ها هر آنچه که از طریق صدا و سیما بشنود و ببیند می پذیرد، و قطعاً اخبار از طریق این رسانه ها بی هیچ سانسوری اعلام می شود، تازه از همه اینها هم که بگذریم اگر روزنامه ای هم بتواند مثلا چهار تا خبر تیتر کند فردا باید منتظر توقیف یا دادگاهی شدن آن روزنامه باشیم. حقیقت تلخ است اما جز این نیست! باید سوخت و ساخت، شاید به جرم ایرانی بودن و از همه مهمتر مسلمان بودن. بدرود آزادی! بدرود...

بالاخره این فرصت طلایی نصیب من و رضا شد که برویم سینما و فیلم به نام پدر را ببینیم، کارهای حاتمی کیا را دوست دارم. بعد از دیدن فیلم در حالیکه از سینما بیرون می رفتیم به یک عده فحش می دادم، عصبانی بودم، رضا پرسید نتیجه اخلاقی فیلم این بود؟ گفتم آره، دقیقا همین است چون همیشه مردم بی گناه بازیچه دست سیاسی ها می شوند، سیاست کثیف، سیاست کثیف! و بقیه نفرین ها و فحش ها را تو دلم گفتم. شاید بچه های دهه ۶۰ چیزی از جنگ به خاطر نداشته باشند، اما بچه های دهه ۵۰ خوب می دانند که جنگ چیست یا حداقل چیزهایی هرچند کم از آن دوره به یاد دارند. من هنوز صدای آژیر قرمز را به یاد دارم، زمانیکه مدرسه می رفتم، برای رزمندگان کمک جمع می کردند، خوب یادم است، که قلک هایی به ما می دادند سبز رنگ به شکل نارنجک، تا بچه ها پول های خود را داخل آن بریزند و بعد به مسوولین مدرسه بدهند. این قسمت را یادم نمی آید، اما مامان اینها تعریف می کنند، وقتی که آژیر قرمز می زدند، من گریه می کردم، می گفتم من نمی خوام بمریم، می خوام عروس بشم، بچه بزازم! ( این اشکال تایپی نیست، ادبیات آن دوره من است!) صحنه هایی هم از بمباران به یاد دارم، همه شیشه ها چسب های ضربدری خورده بود، شیشه های ترک خورده، روزهای بد، سالهای دلهره! ۸ سال ، کم نیست، ۸ سال ناقابل جوانهای پاک این مرز و بوم جنگیدند و کشته شدند، پدران، پسران، برادران و ... کشته شدند، بعد از ۸ سال، جنگ تازه فهمیدند که باید صلح کنند! می دانم که هیچ وقت جواب این سوالم را نخواهم گرفت، چرا بعد از ۸ سال؟ چرا همان ابتدا، یا بعد از یکی دو سال صلح نکردند، حتما باید این همه عزیز از دست می دادیم تا به این نتیجه برسند؟ چه کسی یا کسانی تصمیم می گرفتند؟ جنگ یا صلح، چه کسانی از بین می رفتند، قربانیان که بودند؟ قربانی این جنگ همه ما بودیم، هم آنهایی که عزیزشان را از دست دادند، هم آنهایی که غیر مستقیم در این جنگ سهیم شدند. مردم سردشت، مردم جنوب، مردم غرب! جانبازانی که امروز با بدترین وضع زندگی می کنند، شاید بگویم فقط نفس می کشند بهتر باشد! زنان شهید، فرزندان شهید، خانواده شهید، که اکثر آنها به جرات می گویم، دارای مشکلات روحی بسیار هستند، فقط باید پای صحبت یکی از آنها بنشینی تابدانی چه کشیدند و چه می کشند! و مفقودان! و اسیران! تبعات جنگ خیلی گسترده است. اما چه کسی می داند؟ ما عروسک های خیمه شب بازی هستیم، هر طور که میل داشتند ما را حرکت می دهند. البته می دانم همه جا همین طور است، تنها درجه خوب و بدش فرق می کند. مطلبی خواندم در مورد ناگفته های سید نصرالله، "اگر حزب الله می دانست اسارت دو سرباز اسرائیلی به این حجم از ویرانی لبنان خواهد انجامید، هرگز دست به این کار نمی زد. کادر رهبری حتی یک درصد هم احتمال نمی دادند که اسارت این دو سرباز این همه ویرانگری در پی داشته باشد." با خودم گفتم، باز هم خدا پدرش را بیامرزد که اقرار کرد، در کشور ما که همیشه با افتخار از جنگ یاد می کنند و هر سال در تقویم می نویسند، مقصر شناخته شدن عراق در جنگ با ایران از سوی سازمان ملل! آری دلتان را به همین چیزها خوش کنید. برای همین از همه سیاسی ها متنفرم. متنفر! همه مثل هم هستند و فقط به فکر منافع خود، نه به فکر من، نه به فکر تو، از من و تو هم برای پیشبرد اهدافشان استفاده می کنند، همین!

پ.ن : شاید بعدا از تجربه سفرم به مناطق جنگی نوشتم!

دیروز مطلبی در روزنامه شرق خواندم که خیلی حیرت انگیز بود! اگرچه از این خزعبلات این دوره زیاد می خوانیم و می شنویم، اما به راستی در حیرتم که کسانی که چنین ادعایی دارند یا نمی فهمند یا خود را به نفهمی زده اند، حالت دیگر هم این است که احتمال قریب به یقین ما مشرک هستیم، چون قاعدتا ایشان با امام زمان در ارتباط مستقیم هستند! قسمتهایی که خیلی برایم جالب بود عینا می نویسم: موضوع آن در خصوص پاسخ طلاب به نامه هاشمی رفسنجانی است. " در این نامه، در خصوص موضوع مشروعیت و مقبولیت که هاشمی به آن پرداخته بود، آمده است: در رنجنامه گلایه شده بود جنابعالی که یاران امام و انقلاب هستید چرا مشروعیت حکومت و نظام اسلامی را زمینی دانسته و منشا مشروعیت را مردم می دانید در حالی که این بر خلاف نص صریح کلام امام راحل است! جنابعالی در جوابیه ضمن تاکید بر همان ادعای قبلی نوشته اید " جای تاسف است که از این کلام امام بر آشفته شده اید که ایشان مشروعیت را به مردم می دادند." متاسفانه فرصتی نیافته اید که به نرم افزار صحیفه امام یا صحیفه نور مراجعه فرمایید تا دیدگاههای امام درباره مشروعیت و الهی بودن منشا ولایت فقیه را ملاحظه کنید. امام بر اساس همین مبنا که ولایت فقیه را امری آسمانی و منصوب از جانب خداوند می دانند ( متافیزیکی) در حکم نخست وزیری مهدی بازرگان می فرمایند: " من به واسطه ولایتی که از طرف خدا دارم شما را منصوب می کنم." ... امام صریحا می فرمودند: رئیس جمهور منتخب مردم اگر از طرف ولی فقیه نصب نشود طاغوت است. ... در جای دیگر آمده است: " آقای هاشمی! آیا این  جمله شما که " نمی توان به فتوای یک نفر خواه هر فردی باشد عمل کرد" زیر سوال بردن رهبری حضرت امام که به اعتراف دوست و دشمن عالی ترین رهبری دنیا را داشته اند، نیست؟ آقای هاشمی ! آیا تاکنون اندیشیده اید که تاکید بر شورای رهبری در شرایط کنونی به نفع چه کسانی تمام می شود؟ آیا جز این است که دشمنان سیلی خورده از انقلاب اسلامی خود بر این نکته اعتراف کرده اند که ضربه ها را ما از ولایت فقیه خورده ایم و باید این جایگاه را بشکنیم؟ ... آیا طرح این گونه شعارها مخالفت با نظر صریح حضرت امام، قانون اساسی و رای ملتی نیست که جنابعالی آن را ملاک مشروعیت نظام می دانید؟ ... و سوالهای بسیار دیگر که بهتر است خود بقیه اش را اینجا بخوانید. نتیجه گیری هم با خود شما!

من قلب کوچولویی دارم؛ خیلی کوچولو؛ خیلی خیلی کوچولو.
مادر بزرگم می گوید: قلب آدم نباید خالی بماند. اگر خالی بماند، مثل یک گلدان خالی، زشت است و آدم را اذیت می کند.
برای همین هم، مدتی ست دارم فکر می کنم این قلب کوچولو را به چه کسی باید بدهم؛ یعنی، چه کسی را باید توی قلبم جا بدهم که از همه بهتر باشد؛ یعنی، راستش، چطور بگویم؟ دلم می خواهد تمامِ تمامِ این قلب کوچولوی کوچولو را، مثل یک خانه قشنگ کوچولو، به کسی بدهم که خیلی خیلی دوستش دارم... یا ... نمی دانم ... کسی که خیلی خوب است؛ کسی که واقعا حقش است توی قلب خیلی کوچولو و خیلی تمیز من خانه داشته باشد.
خُب راست می گویم دیگر. نه؟
پدرم می گوید: قلب، مهمان خانه نیست که آدم ها بیایند، دو سه ساعت یا دو سه روز توی آن بمانند و بعد بروند. قلب، لانه گنجشک نیست که در بهار ساخته بشود و در پاییز باد آن را با خودش ببرد...
قلب، راستش، نمی دانم چیست؛ اما این را می دانم که فقط جای آدم های خیلی خیلی خوب است - برای همیشه...
...

این داستان قشنگ با همین عنوان اثر نادر ابراهیمی است، خواندن کل داستان خالی از لطف نیست!

 راستی به وبلاگ دوستمان بی سر و صدا هم سر بزنید، مطمئنم پشیمان نمی شوید! این دوست ما دقیقا مثل اسم وبلاگش خیلی آرام و بی صدا است.

به نظر می آید خیلی از مواقع، متاسفانه خصلت های بد را از بیگانگان می گیریم! یا خصلت های خوب برایمان کمرنگ است. اگر بخواهم مطلب را باز کنم مثال و مورد بسیار است، اما اینجا فقط می خواهم در مورد راحتی و رُک بودن بگویم، بی هیچ رودربایستی! البته برای همه ما اتفاق می افتد که خود را به خاطر خوش آمد دیگری به دردسر می اندازیم، که از نظر انسان دوستی بد نیست، اما مواردی هم هست که خیلی مرتبط به این حس نوع دوستی نیست. مثلا هنگامی که می خواهیم در محیط مجازی جستجویی داشته باشیم، ضمنا از یاهو مسنجر هم می خواهیم استفاده کنیم. خوب به محض ورود، ممکن است دوست عزیزی هم به اصطلاح چراغش روشن باشد یا on باشد! ما هم نمی خواهیم در آن زمان با او گپ بزنیم یا chat کنیم! در نتیجه بلافاصله invisible می شویم. حالا یکبار، دوبار، دفعه بعد، که ما می آییم، این دوست ماست که به محض ورودمان invisible می شود! حالا حتما هزار جور فکر و خیال می کنیم که چه و چه...! اما اگر راحت باشیم هیچ فکر بدی نمی کنیم، چون قطعا هر یک از ما بنا به دلایلی از این محیط استفاده می کنیم، زمانی تمایل داریم با دوستانی که در لیست مسنجر هستند صحبت کنیم، و گاهی یا تمایل نداریم، یا فرصت نداریم و یا هر دلیل شخصی دیگر که قابل احترام است، پس چه دلیلی دارد که تصور کنیم هرگاه که on می شویم، حتما با هر عزیزی که on است، الزاما باید chat کنیم؟ و اگر نمی خواهیم از گزینه invisible  استفاده کنیم؟ اصلا شاید با یکی می خواهیم حرف بزنیم با یکی نه! پس بهتر است با هم راحت باشیم، بی هیچ تعارفی. اگر کمی منطقی باشیم، ناراحت نمی شویم، و چیزی هم به خود نسبت نمی دهیم که به این دلیل و آن دلیل او با من حرف نزد! راحت باشیم، راحت!

روی سخنم با خودم است، یک وقت به دل نگیرید! هر وقت من on بودم، مجبور نیستید chat کنید. به کارتان برسید، شاد باشید...

نمی دانم این چیزی که می خواهم در موردش بگویم را چه بنامم، فرهنگ یا شعور اجتماعی یا هر واژه دیگر، اکنون چیزی که برایم خیلی اهمیت دارد این است که چگونه می توان به این فرهنگ دست پیدا کرد؟ اگر بخواهیم بگوییم که اکتسابی است، کمی قابل تامل است. چون بسیاری را می شناسم که با تحصیلات بالا فاقد شعور لازم در بسیاری از موارد هستند. و به هیج وجه نمی توان ادعا کرد که تنها افراد بی سواد یا کم سواد مرتکب خطاهای فاحش می شوند. همچنین موردی که از آن یاد می کنم مربوط به یک موضوع خاص نیست، و در خیلی از موارد ممکن است هر یک ما با آن مواجه شویم! به عنوان نمونه، هنگامی که برای بازدید از یک مجموعه تاریخی می رویم، بسته به نوع آن اثر ممکن است تذکراتی داده شود، مثلا عکاسی ممنوع، این تذکر را هر یک از ما می بینیم، اما اینکه چند نفر به آن مقید هستند مهم است، بعضی با هزار ترفند و حیله، سعی می کنند درست همان کاری را بکنند که نباید بکنند! در حالیکه اگر فقط یک لحظه فکر کنند متوجه خواهند شد که علت اینکه گفته شده عکاسی ممنوع چیست! اینکه آنها به یک اثر چند صد ساله دست بکشند، کنار یک اثر بایستند و هیکل خود را در کنار آن ثبت کنند، یا اینکه از پشت هر حصار و زنجیری بگذرند و روی تنها فرش فلانی که از سه قرن پیش باقی مانده با کفش بروند تا عکسی به یادگار بگیرند برایشان از حفظ آثار ملی مهم تر است!  اما صدمه زدن به اموال عمومی نیز یکی دیگر از این معضلات است، عده ای تصور می کنند که با صدمه زدن به اموال عمومی، به نوعی مخالفت خود را با نظام یا دولت نشان می دهند، مثلا کیوسکهای تلفن، تابلوهای راهنما، پلهای عابر پیاده و ... . اما پل عابر! که خود داستانی دیگر است، عده ای در اتوبان از زیر پل عابر رد می شوند اما به خود زحمت نمی دهند که از پل گذر کنند، یا اینکه نه برای جان خود و نه حقوق رانندگان ارزش قایلند، حتی مکانهایی که پلهای عابر مجهز به پله برقی هستند نیز، دیده می شود که مردم از آن استفاده نمی کنند. اما استفاده درست از منابع، مثلا بسیاری هنگام سرما همه وسایل گرمازای خود را روشن می کنند، بعد با زیرپوش یا هر لباس سبک دیگر در منزل می گردند، گاهاً پنجره را نیز باز می کنند! شاید اگر سوخت در کشورمان ارزان نبود، شاهد چنین صحنه هایی نبودیم، یا اینکه چه میزان بنزین در جایگاه های سوخت هدر می رود! دیگر اینکه اگر احیانا ساختمانی به انواع لامپهای رنگی مجهز است، بی هیچ ضرورتی انواع لامپهای آبی، سبز، سفید و ... را روشن کنند که نمی دانم برای چه، یعنی مردم ما هنوز نمی دانند که ۹۰ درصد برق تولیدی کشور از طریق سوخت نفت تولید می شود؟! و یا هنگامی که بعضی با آب حیاط را جارو می کنند! و موارد بسیاری از این قبیل که روزانه هر یک از ما شاهد آن هستیم. حتما برای شما هم پیش آمده که هنگامی که به سالن سینما، تئاتر و یا کنسرت موسیقی می روید، عده ای تازه به خاطر می آورند که باید چیزی نوش جان کنند! در آن سکوت، ناگهان صدای انفجاری باز شدن قوطی نوشیدنی رانی و یا هر چیز دیگر از آن دست، و یا صدای خش خش باز کردن بسته یک چیپس یا پفک که بعد هم با خوردن آن این خش خش تداوم می یابد! و یا صدای زنگ موبایل و شخصی که بی اعتنا به اطراف خود با صدای بلند با آن حرف می زند. قصه صف های طولانی نیز برای هر یک از ما پیش آمده، که عده ای با تصور اینکه خیلی زرنگ هستند به هر طریقی خود را از گوشه و کنار در صف جا می دهند. و هزاران هزار مورد دیگر که اگر بخواهم نام ببرم این قصه سر دراز دارد. اما سوال من این است که این وضعیت از چه زمانی شروع شد؟ ریشه این بی فرهنگی، بی مبالاتی یا ... از کجاست؟ آیا ما ایرانیان از ابتدا چنین بودیم یا اینکه ریشه فرهنگ در مملکت ما خشکانده شده است؟ از چه طریق می توان به فرهنگ خوب دست پیدا کرد؟ من نمی دانم! اگر شما می دانید، بگویید!

 چای نوشیدنی است که از دیرباز بین ما ایرانیان بوده و هست و با گذشت سالها دیگر نوشیدنی ها جای آنرا نگرفته است. هر یک از ما بسته به سلیقه و میل خود اوقات خاصی از این نوشیدنی استفاده می کنیم، گاه برای رفع خستگی، رفع عطش و یا از روی عادت! به هر ترتیب آنچه که مهم است، نوع چای است که ما انتخاب می کنیم. شما به عنوان یک ایرانی از کدام چای استفاده می کنید؟ چای احمد، چای لیپتون، چای گلستان، و ... دیگر مارکهای تجاری که همگی تنها یک مارک یا نشان تجاری هستند! مهم این است که چای ایرانی است یا محصول هند. جالب است بدانید اگر از پدران و مادران خود سوال کنید، آن زمان، چای خارجی نمی نوشیدند و اصلا نبوده که از چای خارجی استفاده کنند، اما اکنون، در خانه هر یک از ما انواع چای های خارجی دیده می شود و این باعث مباهات عده ای نیز هست که چای خارجی مصرف می کنند! در سالهای نه چندان دور از چای داخلی استفاده می شد، پس علت اینکه امروز چایکاران ما دچار فقر شده اند و نمی توانند چای خود را به بازار داخل عرضه کنند، چیست؟ نمی دانم چه دستهایی در کار است؟ اما این را می دانم که حتما پای جیبهایی در بین است که ته ندارد، آنها برای سود خود چای از خارج وارد می کنند، در حالیکه کیفیت و طعم چای لاهیجان به مراتب بهتر از چای  خارجی است، نکته جالب تر اینکه شرکتهای داخلی با فخر روی بسته های چای می نویسند، صد در صد خارجی! شما که چای می نوشید، آیا چای لاهیجان را نوشیده اید؟ من که این ادعا را دارم، قبل از استفاده از چای لاهیجان، همیشه چای عطری، مثل احمد و دو غزال و ... استفاده می کردم و هرگاه که این بحث پیش می آمد که چای خارجی را جمع می کنند، عصبانی می شدم و می گفتم چندین بسته چای می گیرم و نگه می دارم، اما زمانی که چای ایرانی را استفاده کردم نظرم عوض شد، اکنون هر بار که می خواهم به معنای واقعی از طعم چای لذت ببرم، حتما چای لاهیجان استفاده می کنم، ممکن است چای لاهیجان به اندازه چای خارجی رنگ پس ندهد و کمی دیر دم باشد اما طعم آن بسیار مطبوع است و بعد از گذشت چند دقیقه همچون چای خارجی ابدا طعم جوشیدگی نمی گیرد، رنگش هم تغییر نمی کند، به طوریکه بی هیچ اغراق، من حتی چایی را که شب قبل دم کرده بودم، فردای آن روز استفاده کردم بدون آنکه طعم و رنگ آن عوض شده باشد! فکر می کنم بد نیست هر یک از شما نیز یک بار چای لاهیجان را امتحان کنید، تا به این وسیله هم از محصول داخلی حمایت کرده باشیم، هم اینکه از سلامت و کیفیت آنچه که استفاده می کنیم مطمئن هستیم، البته فراموش نکنید که چای خوبی را انتخاب کنید و برای شروع از یک بسته کوچک استفاده کنید.

دوست تو نیازهای برآورده توست. کشت زاری ست که در آن با مهر تخم می کاری و با سپاس از آن حاصل بر می داری. سفره نان تو و آتش اجاق توست. زیرا که گرسنه به سراغ او می روی و نزد او آرام و صفا می جویی. هنگامی که او خیال خود را با تو در میان می گذارد، از اندیشیدن "نه" در خیال خود مترس و از آوردن "آری" بر زبان خود دریغ مکن. و هنگامی که او خاموش است دل تو همچنان به دل او گوش می دهد، زیرا که در عالم دوستی همه اندیشه ها و خواهش ها و انتظارها بی سخنی به دنیا می آیند و بی آفرینی نصیبِ دوست می گردند. هنگامی که از دوست خود جدا می شوی، غمگین مشو، زیرا آن چیزی که تو در او از هر چیزی دوست تر می داری بسا که در غیبت او روشن تر باشد، چنان که کوه نورد از میان دشت کوه را روشن تر می بیند. و زنهار که در دوستی غرضی نباشد، مگر ژرفا دادن به روح. زیرا مهری که جویای چیزی به جز باز نمودن راز درون خود باشد، مهر نیست، دامی ست گسترده، که چیزی جز بیهودگی در آن نمی افتد. و زنهار که از هر آنچه داری بهترینش را به دوستت بدهی. اگر او را باید که جزر روزیِ تو را ببیند، بگذاز که مَدِ آن را هم بشناسد. آن چه گونه دوستی ست که برای سوزاندن وقت به سراغش می روی؟ به سراغ دوست مرو مگر برای خوش کردنِ وقت. زیرا کار او این است که نیاز تو را بر آورد، نه آن که خالی درون تو را پر کند. و شیرینی دوستی را با خنده شیرین تر کن، و با بهره کردن خوشی ها. زیرا در شبنم چیزهای خُرد است که دلِ انسان بامداد خود را می جوید و از آن تر و تازه می گردد.

^{(از کتاب پیامبر و دیوانه اثر جبران خلیل جبران)}

ما به دلیل شرایط کاری، کمتر فرصت می کنیم بیرون برویم، اما وقتی می رویم سعی می کنیم نهایت استفاده را از آن ببریم! یکشنبه شب رفتیم بیرون شام بخوریم، همه چیز خیلی خوب بود، همه شاد بودند و هریک به نوعی! تا اینکه وقتی سرم را برگرداندم، یکی از نیروهای جان بر کف بسیجی را که لباس شخصی هم پوشیده بود دیدم! بی اختیار لبخند رو لبم خشک شد! مردم هیچ کجا از دست آنها در امان نیستند! چهارشنبه شب هم رفتیم یک مرکز خرید که گشتی بزنیم و شام بخوریم، داخل یکی از پاساژها که می رفتیم، یک سبز پوش بی سیم به دست به همراه دو خواهر چادری قدم می زدند و به هر مغازه سرک می کشیدند، علی رغم اینکه کاملا ساده بودم، اما ناخودآگاه روسری ام را درست کردم! آن شب هم گذشت. جمعه رفتیم چیتگر، دوچرخه سواری، که واقعا جای همگی سبز! خیلی خیلی خوش گذشت و لذت بردیم. گاهی، شبها با رضا می رویم دوچرخه سواری، اما دوچرخه سواری تو پیست اصلا قابل مقایسه نیست، خلاصه کلی لذت بردم و به رضا گفتم که هر هفته برویم. در پیست تابلو ورود موتور سیکلت ممنوع نصب شده بود، اما از دور صدای موتور سیکلت آمد و خودش هم نزدیک شد! بله دو آقای سبز پوش سوار بر موتور خلاف جهت پیست نزدیک می شدند!!! خوب نقض قوانین از هر نوع آن برای آقایان اشکال ندارد. با دیدن این صحنه تقریبا دلزده شدم! اینهم گذشت. تو راه برگشت به خانه، وسط اتوبان، ماشینها سرعتشان را کم می کردند! ابتدا فکر کردیم تصادف شده، اما جلوتر که رفتیم دیدیم بله نیروهای جان بر کف بسیج از هیچ جوانی نمی گذرد و هر جوانی که تنها بود، موتور سوار بود و یا اگر دختر و پسر جوانی با هم بودند باید توقف می کردند که...! متاسفم برای برگشت به عقب، البته دور از انتظار نبود! اکنون هر بار که پنج شنبه، جمعه می رویم بیرون باید انتظار دیدن این صحنه ها را داشته باشیم، در مراکز خرید و جاهای پر رفت و آمد هم که وسط هفته و آخر هفته ندارد، همیشه هستند، از ما که گذشت اما دلم برای جوانهایی می سوزد که می خواهند لحظاتی بیرون از خانه با هم خوش باشند...

شاید برای شما نیز جالب باشد که بدانید مسایل کشور ما از هر نوع آن توسط چه کسانی بررسی می شود؟! درست است، ما به جایی رسیدیم که آقای مکارم شیرازی در مورد سیاست های گردشگری نظر می دهند و عقاید خود را از جانب ۷۰ میلیون نفر بیان می کنند! ایشون معتقدند سیاست های گردشگری باید بر اساس ارزشهای اسلامی تنظیم شود. ملت ایران ملتی پایبند به ارزشهای اسلامی است و به هیچ عنوان حاضر نیست با هدف مسایل اقتصادی همچون توسعه گردشگری، این ارزشها زیر پا گذاشته شود. جالب است، این آقایان که پای خود را از حرم حضرت عبدالظیم و مکه و سوریه فراتر نگذاشتند، چطور می توانند در خصوص گردشگری نظر بدهند؟ آنهم از جانب تمام ایرانیان! اگر از من و شما بپرسند، آیا با توسعه گردشگری مخالفیم؟ فقط خدا می داند که با گسترش صنعت توریسم چقدر ارز وارد کشور می شود، چقدر شغل ایجاد می شود، چقدر هتلهای ما مملو می شود و چه تبلیغ مثبتی برای ایران و فرهنگ باستانی ما می شود! اما همه اینها خارج از ذهن آقایان است! اگر قرار بود با ورود توریست در فرهنگ و مذهب ما خللی وارد شود، پس تا امروز حتما مالزی نابود شده و همه مردم آن کافر شدند! کشوری که هیچ ندارد و فقط به واسطه توریسم بسیار پیشرفت کرده، بد نیست بدانید تا همین بیست و پنج سال پیش آنها هنوز بالای درخت زندگی می کردند، چهره هایشان هنوز بدوی است، اما وقتی پا به مملکتشان می گذاری، بی اختیار غبطه می خوری که مگر ما چه کم از آنها داریم؟ با تمدن چند هزار ساله اکنون این، وضع مملکت و مردم ماست! مسلمانهای مالزی به مراتب بسیار بسیار مقیدتر از ما هستند و چهره های رنگارنگ توریسم بر فرهنگ و مذهب ایشان تاثیری نداشته! چون آزادند و حق انتخاب دارند. اما از آنجا که ما در مملکتی که دم از جمهوری می زند زندگی می کنیم، به جای ما حرف می زنند، تصمیم می گیرند و ... 

امروز هم برای من روزی است چون دیگر روزها، اولش اینطور بود! تا اینکه برای کاری که مرکز شهر داشتم رفتم ایستگاه مترو. زیاد سر حال نبودم، این چیزها را هم که دیدم بدتر شدم! اولش یک خانم میان سال آمد و جنسی که می فروخت معرفی می کرد، سه تا هزار! من که تو خیالاتم غوطه ور بودم فقط تماشا می کردم. به فاصله چند ثانیه، از دورتر صدای خانم دیگری می آمد، که می گفت شوهرش رفته و خبری ازش نیست، مستاجر است و دختر علیل دارد، او هم دستمال آشپزخانه می فروخت، شاید برای اینکه بتواند جنسش را بفروشد کمی قضیه را احساسی هم می کرد، قبلا هم او را دیده بودم! اولین ایستگاه آن دو خانم پیاده شدند، خانم پیری با یک ساک بزرگ که به سختی آن را بلند می کرد، داخل قطار شد! او به راستی پیر بود، اما محتاج همین لقمه نان! به آرامی جنسش را معرفی می کرد، شاید خجالت می کشید و یا ... . در راه برگشت، خانم جوان چادری، کتابی در دست داشت و بسیار خوش برخورد ابتدا سلام می کرد بعد می پرسید کتاب در مورد امام زمان نمی خواهید؟؟ کمی بعد، بچه های کولی، یکی فال حافظ می فروخت، یکی چسب زخم و ... . دلم گرفت، شاید ۵ ، ۶ نفر را دیدم که فقط در کوپه های قطار از این ایستگاه به آن ایستگاه امرار معاش می کنند! زنان سرپرست خانوار، زنان بی شوهر، یا زنهایی که شوهرشان معتاد هستند و به اجبار تن به این کار دادند. یا بچه های بی گناه که به اجبار کار می کنند، آنها از زندگی چه می دانند؟ خوشبختی برایشان چه مفهومی دارد؟ نمی دانم!؟ تنها یک چیز را می دانم که هیچ یک از ما دوست نداریم در رنج و سختی باشیم، اگرچه همه این واژه ها نیز معنای نسبی دارند اما همه خواهان آرامش و آسایش هستیم و هیچ یک در انتخاب سرنوشت خود دست نداریم...

         غیر مردن آن را دوا نباشد!

و شاد نبود.

پس راه افتاد

به جستجوی گم شده اش.

قل می خورد و می رفت

و آواز می خواند:

می گردم، می پویم

گم شده ام را

می جویم.

پرنده ها، به تماشای بادها رفتند...

...

...

...